Akgün’ün ağzından:
Eski ahşap merdivenler gıcırdarken ayak seslerim tüm evi dolduruyordu. Elimde buruşturulmuş bir kâğıt vardı. Sinirle sıkmıştım, parmaklarımın arasındaki ince kağıt parçası her an parçalanacak gibiydi. Eski, köhne bir ev… Bu kadar basit bir yerde işim neydi, hâlâ kendime soruyordum. Ama cevap belliydi.
Çağla’ya zarar vermeden onu almak ve sonra onunla bağlantılı olan herkesi mahvetmekti amacım.
Hayatımda ilk kez kararsız hissediyordum. Bu yapacağım hareket onu mahvedecekti, onunla birlikte ben de mahvolacaktım.
Kapıya vardığımda, kolumu kaldırıp sertçe açmaya niyetlenmiştim ki, tam o an göz göze geldik.
Yeşil gözler… Dikkat çekici, canlı ama bir o kadar da korkuyla büyümüş. Karşımda kahverengi saçları omuzlarından dökülen bir kız duruyordu. Güzel… Hem de fazlasıyla.
