Günler geçmişti ve biz yine kahvaltı ediyorduk.
Kahvaltıya oturduk. Bir süre sessizce yedik. O, çayını yudumlarken birden söze girdi:
“Bugün okula gitmeyi düşünüyor musun?”
Omuz silktim. “Gitsem mi gitmesem mi kararsızım. Ama bir yandan da gitmem lazım artık. Sürekli birilerinden, bir şeylerden kaçmak… yoruldum.”
“O zaman birlikte çıkalım,” dedi hemen. “Benim de dersim var zaten. Sana kıyafet veririm, beraber çıkarız.”
Gülümsedim. “Tamam.”
Yemekten sonra odasına gittik birlikte. Dolabını açtı, rengarenk kıyafetleri vardı. Eliyle birkaç parça çıkardı. Sonra dolabın alt gözünden siyah mini eteği çıkardı.
“Bunu giymelisin. Bu eteği bir tek özel zamanlarda giydiririm, haberin olsun.”
Kahkaha attım. “Yani beni şereflendirdin şu an?”
“Aynen öyle. Üstüne de bu beyaz bluzu giy. Hafif maky
