Dün hemen eve dönmüştük, Balım’ı da eve bırakmıştık. Bugün ise Akgün beni doğrudan salona çekti, şömine karşısındaki koltuklara oturduk. Hava serinlemişti, ama içimdeki asıl soğuk, yavaş yavaş çözülüyordu. Hâlâ ona tamamen güvenemiyordum ama… kendimi tutamıyordum işte.
“Biraz bekle,” dedi Akgün, göz kırpar gibi. “Sana tatlı bir şeyler ayarladım.”
Kaşlarımı kaldırdım. “Tatlı mı? Gerçek anlamda mı, yoksa mecaz mı bu?”
“Gerçek.” dedi gülerek. “Ama mecazı da ister misin, onu da buluruz.”
Başımı iki yana salladım hafifçe. “Sende laf hiç bitmiyor.”
Az sonra, kadın çalışan elinde iki tabakla geldi. Birinde fırından yeni çıkmış gibi duran sıcak sufle, diğerinde incecik kesilmiş meyveler vardı. Kokusu bile başımı döndürdü.
“Ciddi misin?” dedim tabağa bakarken. “Sen… sufle mi sipariş ettin?”
