Kapıdan çıkarken Akgün’ün ayak seslerini duydum yukarıya doğru çıkan. Ben ise hâlâ yatağın ortasında öylece oturuyordum. Dizlerimi karnıma çekmiştim, ellerimi bileklerimin etrafında birleştirmiştim. Gözüm kapıdaydı ama zihnim… başka bir yerde. Az önce aşağıda gördüklerim, Akgün’ün Mısra’nın karşısındaki hali… yüzündeki o tuhaf gerginlik… gözlerinin kenarında beliren o ifade…
Bunlar tanıdık şeylerdi bana. Ama rahatsız edici derecede tanıdık.
Kapı açıldı. Akgün içeri girdi. Üstünde hâlâ o lacivert tişört vardı, ama biraz dağınıktı. Bir şey söylemeden doğruca dolaba gitti. Dolabı açarken göz ucuyla bana baktı.
“Sen ne yapıyorsun?” dedi, sanki az önce hiçbir şey olmamış gibi. Sesi gündelikti, ama dikkatle dinleyince içindeki o ince yorgunluk duyuluyordu.
Başımı çevirip ona baktım. “Hiç…” d
