Bahçede tek başıma yürüyordum. Elimde kahvem vardı ama tadı yoktu. Ağaçların arasından geçerken çaktırmadan etrafı süzdüm. Akgün hâlâ mesajıma cevap vermemişti.
Tam o sırada… gözüm otoparka takıldı. Siyah araba. Camları filmli. Direksiyon başında tanıdık bir koruma. Akgün’ün arabasıydı.
Kalbim sıkıştı bir an. Buradaydı hala ama neredeydi tam olarak?
“Burada ne işi var?” dedim içimden.
Ayaklarım sanki kendi kendine yürümeye başladı. Dayanamadım. Rektörle konuşmam gereken şeyler de vardı zaten.
Yavaş yavaş ana binaya yürüdüm. Merdivenleri çıkarken içimde tuhaf bir heyecan vardı. Eli cebinde bekleyen birini yakalayacakmışım gibi.
Kapının önüne geldiğimde derin bir nefes aldım. Sonra iki kere tıklattım.
İçeriden tok bir ses geldi.
“Gel!”
Kapıyı açtım. Başımı uzatıp içeri baktım.
Ve
