Gözlerimi yeniden açtığımda odam artık eskisi kadar loş değildi. Şöminenin ışığı sönmüş, yerini sabahın ilk ışıkları almıştı. Hafif bir uğultu vardı kafamda, sanki rüyadan değil de gerçek bir kâbustan uyanmış gibiydim. Yavaşça doğruldum. Yastık koltuğun koluna kaymış, üzerimdeki ince örtü yere düşmüştü.
Ama odada yalnız değildim.
Karşımda, dün mutfakta kahve içen o kız vardı. Siyah taytı ve bol beyaz tişörtüyle hâlâ bakımlı görünüyordu. Sanki geceden beri hiç kıpırdamamış gibi… Elinde bir tepsi vardı. Üzerinde iki dilim tost, bir küçük portakal suyu ve bir parça kek. Tepsiyi sehpanın üstüne bırakırken göz göze geldik. Gözlerinde hiç tanımadığım bir ifade vardı — yargı değil, acıma değil… ama mesafeli bir merak.
Hiçbir şey söylemedi. Sadece eliyle tepsiyi bana itti. Aç olmadığımı söyleme
