Şaşkındım. Öylece dikildim bir süre. Balım hâlâ yanımdaydı ama duymuyordum söylediklerini. Sanki dünya bir anda sessizleşmişti. Akgün’ün mesajı hâlâ elimdeydi. O üç cümle… aklıma kazınmıştı.
“Serbestsin.”
Nefes aldım, verdim… ama yetmedi. Bu şehir üstüme geliyordu. O okul… o bina… Enes’in bana olan bakışı bile artık midemi bulandırıyordu.
Gitmem gerekiyordu. Akgün’e.
Hemen okul kapısından çıkıp yola atıldım. Elimi kaldırdım, ilk geçen taksiyi durdurdum.
“Üsküdar… Çamlıca tarafı,” dedim aceleyle. Şoför sadece başını salladı, ben de hemen arka koltuğa gömüldüm.
Yol boyunca Akgün’ü defalarca aradım.
Ama… açmadı. Telefon hep çaldı.
Hiçbir yanıt gelmedi.
Kalbim sıkışıyordu.
Akgün bu kadar kolay vaz mı geçiyordu?
Yoksa bu bir öfke miydi? Ne yapacağımı bilemiyordum ama bir şekilde… Ak
