Arabanın kapısını açtığımda içeriden gelen o ağır parfüm ve deri kokusu karışımı ciğerime doldu. Bir anlık tereddütten sonra oturdum. Kapı sessizce kapandı. Akgün direksiyonun başındaydı. Gözünü yola dikmişti ama bakışları boştu. Bir şey düşünüyordu. Ben ne düşündüğünü biliyordum, ama bilmezden geldim. Motorun sesiyle birlikte içimdeki sessizlik daha da derinleşti.
Konuşmadık. Tek kelime bile etmedik. Camdan dışarı bakarken, insanlar bana normalmişim gibi gelmeye başladı. Oysa içimde fırtınalar vardı. Ellerimi dizlerimin üzerine koydum, sıkıca tuttum kendimi. Geriye dönüp onu izlemek istemiyordum ama sanki yüreğim hep ona dönüktü.
Okul binasına birkaç sokak kala, arabayı bir anda durdurdu. Fren sesiyle birlikte kalbim de sıkıştı. Başımı yavaşça çevirdim. Yüzüne bakmadım ama sesindeki ser
