Nefesim kesilmeye başladı.
Göğsüm sanki daralıyordu… Her şey birkaç saniye içinde olmuştu ama bana saatler gibi geliyordu. Sadece o ses. O ilk silah sesi… TAK.
Sonra yankı. Bağırış. Çığlıklar.
Ve ben… olduğum yere çakılmıştım.
“Çağla, Çağla sakin ol!” Eda kolumdan tuttu. Ama ben sadece gözlerimi sabitlemiş bir şekilde karşıya bakıyordum. İçimden bir şey kıpır kıpır ediyordu. Kalbim kaburgalarımı kıracakmış gibi atıyordu.
“Ben… nefes alamıyorum…” dedim fısıltıyla. Ama sesim bile bana yabancıydı.
“Derin nefes al, tamam mı? Buradayız,” dedi Balım. O da en az benim kadar korkmuştu, ama ellerim titriyordu.
Sonra bir anda o maskeli adamı gördüm. Koridorun başında belirdi. Siyah bir kapüşon, siyah bir maske. Elindeki silahı yere doğrulttu ve BANG! diye bir ses daha yükseldi. Çöp kutusu dağ
