Akgün’ün anlatımından;
Çağla’nın yüzüne son kez baktım. O yorgun, kırgın bakışlar… bir şey söylemeden dönüp odadan çıktım. Adımlarımı ağırlaştırmadan, ama sessizce attım. İçimde bir ağırlık vardı. Ne vicdan tam susuyordu, ne de içimdeki hesapçı ses. Koridoru geçip odamın kapısını çektim, ardından telefonumu çıkardım ve Erdinç’i aradım. Birkaç çaldı, sonra açtı.
“Ne oldu? İyi misin? Balım yanında mı? Anlat son durumu bir kez daha.” dedim direk.
“İyiyim,” dedi sesi tok, her zamanki gibi sakindi. “O da iyi. Balım’ı okulun oradaki kafede buldum. Tek başınaydı. Bir iki bakış attım önce, beni tanır gibi oldu ama emin değildi. Sonra arabaya bindirdim.”
“Sorun çıkardı mı?”
“Çıkaracaktı… ama biraz konuştum. Hani şu senin sevmeyeceğin tarzda. Ama işe yaradı. Kız ürktü. Dedim ki ‘Bak bu işin içi
