ญารินนั่งเหม่อลอยอยู่ที่สะพานปลา สายตาหวานทอดยาวออกไปบนท้องทะเลกว้าง หัวใจที่เศร้าหมองพยายามไม่นึกถึงเขา แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเปิดดูอินตาร์แกรมของเขา หล่อนไม่ได้ติดต่อเขาเกือบจะสองอาทิตย์ก็ว่าได้ อาทิตย์แรกคือหล่อนจงใจปิดเครื่องและหนีไปเที่ยวกับพี่จินและเดอะแกงค์ ส่วนอาทิตย์นี้คือหล่อนขออยู่ต่อ หล่อนอยากอยู่คนเดียวเพื่อต้องการเวลาตัดใจจากเขา ในเมื่อตัวจริงของเขามาแล้ว คู่นอนอย่างหล่อนคงไม่มีประโยชน์ เห็นได้จากอาทิตย์นี้ ไม่มีแม้เสียงข้อความจากเขา คงมีแต่อาทิตย์แรกเท่านั้น เป็นเหมือนที่เขาพูดเอาไว้ คนอย่าง “อูโยชิน” ไม่ชอบการผูกมัดและไม่ผูกพันธุ์
“เอ่อน้องครับๆ มานั่งทำอะไรคนเดียวที่นี่ครับ” เสียงนั้นทำให้ญารินสะดุ้ง
“อ่อป่าวค่ะ พี่จะใช้เรือเหรอคะ”
“ครับน้อง!!”
“ได้ค่ะพี่…อุ๊ย!!” ญารินทำท่าจะขยับ แต่ทว่าขาเรียวของหล่อนกลับสะดุด ทำเอาร่างเล็กเกือบถลาลงทะเล โชดดีที่ชายหลุ่มนั้นคว้าแขนเอาไว้ไ
