" Ben bugün mutluyum bu çok tuhaf.." dedim gülümseyerek.Çünkü ne zaman mutlu olmaya kalksam başımıza bir iş geliyordu ve Elena'nın ölümünün 2.haftasını bitirmiştik. Düğünü bu kadar ertelemeyi ben istemiştim. Hem hepimiz kafalarımızı toparlamıştık. Bruce için aynı şeyi söyleyemeyeceğim tabii ama oda acısını pek belli etmiyordu. Sadece bazen boşluğa dalıyordu ve o yarattığı sessizlik her şeyi açıklıyordu...
Aynanın karşısına geçtim ve manalı bakışlarla gelinliğimi süzerek fısıldadım.
" Daha düne kadar kaçmak için uğraşan bir tutsaktım... Şimdi ise evlenmek üzere hazırlanan bir gelin! " dedim şaşkınlıkla ve gamzelerimi gösterecek kadar bir tebessüm yarattım. Elimle de saçlarımı yana attıktan sonra boynumda ki kolyeyi düzelttim ve aynadan bana bakan Bruce'un gözlerine bakışlarımı sabitledim.
