33 Vuslat..
1999.. Canım burnumdaydı yine ve soluğu köydeki evde aldım. Yaptırdığım bu evin içine hâlâ hiçbir eşya almamıştım. Hatta artık satmayı düşünüyordum bu evide, arazisinide.. ne gerek vardı ki durmasına. İçinde yıllardır sevdiğim Füsun olmadıktan sonra durmasının ne gereği vardı? daha fazla acıdan başka bir şey vermiyor ki bana.. ne çok özlemiştim onu. Bora’yı himayeme aldıktan sonra, sokağımızı tamamen terk ettim. Anamla babamla helâlleştim. Biliyorum, yine çok üzdüm onları ama artık o sokağa gidecek ne halim, ne gücüm vardı.. arada bir geç vakit eve gidip, anamın belki gelirim diye anahtarı kilidinin içinde tutmadığı o kapıyı sessizce açıp içeri giriyordum. Uzun yıllar üstünde yattığım ve eve taşınırken attırmadığım o çekyata uzanıyordum yine. Attırır mıydım hiç o çekyatı? Ne çok hayaller
- Writer
