Nagising ako dahil sa liwanag na tumatama sa mukha ko. Napangiwi ako nang konti habang hinahawi ang kumot.
“Ang aga naman…” bulong ko.
Dahan-dahan akong dumilat. Tahimik ang paligid. Walang ingay, walang tawanan tulad kagabi. Pero hindi rin siya awkward na tahimik. Maaga rin pala umalis ang mga kaibigan ko dahil may pasok pa sila sa trabaho nila.
Napahawak ako sa tiyan ko nang hindi ko namamalayan.
“Good morning,” bulong ko ulit, this time nakangiti na.
Ewan ko ba, parang naging habit ko na siyang kausapin kahit wala naman siyang sagot. Pero okay lang. Nakakagaan ng pakiramdam.
Saglit akong nakahiga lang, iniisip kagabi.
Si Anton.
Yung mga sagot niya.
Yung tingin niya.
Napairap ako sa sarili ko.
“Ang aga-aga, iniisip mo na naman siya,” sabi ko sa sarili ko.
Pero bago pa ako tul
