Maayos na ang lahat.
Tahimik na ulit ang paligid, pero ibang klaseng tahimik na hindi na tulad kanina na puno ng kaba at pagmamadali. Ngayon, may halong gaan. May halong saya.
Nasa private room na ako. Nakahiga, pagod, pero hindi ko maalis ang tingin ko sa maliit na nilalang na katabi ko.
Anak namin.
Nakabalot siya sa puting kumot, mahimbing ang tulog. Ang liit. Ang fragile. Pero sa kabila no’n, parang siya yung pinaka-matibay na bagay sa mundo ko ngayon. Hanggang ngayon hindi pa rin ako makapaniwala.
“Hindi pa rin ako makapaniwala…” mahina kong sabi.
Nasa tabi ko si Anton, nakaupo, nakasandal pero hindi rin mapakali ang tingin ay paulit-ulit siyang tumitingin sa baby.
Parang kanina lang, nagpa-panic siya sa sala. Ngayon… tahimik na siya. Pero iba ‘yung tahimik niya.
“Same,” sagot
