ทั้งสองพูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะออกมาดังลั่น ก่อนจะช่วยกันเก็บข้าวของทั้งหมดไปวางกองไว้ที่ห้องโถง แล้วต่างคนต่างไปจัดการธุระส่วนตัว เพื่อออกมานั่งรอรถรางหลังจากที่โทรลงไปที่เคาน์เตอร์ หลังจากรอเพียงไม่กี่นาทีรถรางคันหนึ่งก็ขึ้นมารับทั้งสองคนลงไปด้านล่าง บรรยากาศยามสายของไร่ชาวันนี้สดชื่นไม่แพ้เมื่อวานเลยสักนิด
ใช้เวลาเพียงไม่ถึงสิบนาที รถรางได้แล่นลงจากเขามาจอดที่หน้าโซนรับรอง พะแพงเดินนำเพียงพอเข้าไปด้านใน ก่อนจะเห็นว่าคนที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์นั้นคือชายหนุ่มที่เธอหลงลืมไปชั่วขณะหนึ่ง
“จะกลับแล้วเหรอครับน้องพะแพง”
เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นทันทีที่สองสาวก้าวเท้าเข้ามาตรงหน้า และเพียงแค่เขาเอ่ยขึ้นเบา ๆ ก็ทำให้หญิงสาวนั้นเผลอหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
เธอไม่คิดว่าจะได้เจอเขาอีกครั้งก่อนกลับแบบนี้ เรียกได้ว่าเดิมทีคิดว่าจะไม่เจอกันอีกแล้วเลยก็ว่าได้
“ใช่ค่ะพวกเราจะกลับแล้ว”
หลังจากที่ได้สติพะแ
