พูดจบเธอก็ก้มหน้าก้มตาเดินไปตามทางจนลงมาถึงชั้นล่าง แต่ดูเหมือนว่าพายุเองก็ไม่ได้คิดจะปล่อยให้เธอรอดมือไปได้ง่าย ๆ ในตอนที่เขาเห็นว่าเธอกำลังจะเดินหนีไป มือหนาได้คว้าเข้าที่ข้อมือเธออีกครั้ง และคราวนี้มันก็แรงมากพอที่จะให้ร่างบางนั้นเซเข้าไปปะทะกับอกกว้างของเขาอย่างจัง
“ไม่อยากไปดูไร่ชายามเช้าจริง ๆ เหรอคะ”
เขากระซิบเสียงแหบพร่าข้างหู และนั่นก็เพียงพอที่จะทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงจนแทบหลุดจากอก ก่อนที่พะแพงจะได้สติและรีบถอยออกมาให้ห่างจากเขาหนึ่งก้าว เธอคิดหลาย ๆ อย่างมากมายอยู่ในหัว ความปลอดภัย ความไว้ใจ หรือคิดไปจนถึงเรื่องที่เพื่อนสนิทอย่างเพียงพอคอยเตือนอยู่ประจำ
'ผู้ชายมันไว้ใจไม่ได้ ถ้าเป็นไปได้แพงห้ามไปไหนกับผู้ชายคนนั้นสองต่อสองนะ แบบว่า.. ถ้ามันเกิดเหตุการณ์ไม่สู้ดีแล้วแพงเสียตัวขึ้นมามันจะยากที่จะแก้ไข เข้าใจไหม'
แต่ถึงแม้ว่าเธอจะคิดเรื่องเหล่านั้นได้เป็นตุเป็นตะ คิดถึงคำเต
