พายุมองตามเรียวนิ้วของเธอไปจนสุดสายตาก่อนจะเลิกคิ้ว เจ้าของร้านที่ยืนอยู่ไม่ไกลได้ยินดังนั้นก็รีบเดินมาใกล้แล้วเอ่ยตอบ
“ตัวนั้นเป็นรางวัลใหญ่ของเรา ต้องชนะบิงโกครบห้าครั้งก็ได้ไปเลย!”
“น้องพะแพงอยากได้เหรอคะ”
“ก็อยากได้อยู่ค่ะ.. แต่ว่าบิงโกอะไรนี่กว่าจะชนะเล่นยากไหมคะ”
“บิงโกนี่ไม่ต้องคิดอะไรมากเลยค่ะ อาศัยดวงล้วน ๆ”
“แค่นั้นเองเหรอคะ”
“แค่นี้แหละค่ะ! ถ้าอย่างนั้นเรามาลองเล่นบิงโกกันดีกว่า เถ้าแก่เอามา10ใบ!”
พะแพงยิ้มกว้างพลางนั่งลงข้าง ๆ ชายหนุ่มอย่างตื่นเต้น แต่เวลาผ่านไปแล้วผ่านไปเล่า จนรอบข้างบิงโกกันไปหลายต่อหลายครั้ง เปลี่ยนกระดาษมาไม่รู้กี่แผ่น จนกระดาษบิงโกกองพะเนินบนโต๊ะอย่างน่าอนาถก็ยังไม่บิงกับเขาสักครั้ง เงินที่พายุจ่ายเพื่อซื้อกระดาษแต่ละรอก็ไม่ใช่น้อย ๆ แต่ทั้งคู่กลับยังไม่แม้แต่จะเฉียดเลยสักแผ่นเดียว
“หนูว่า.. ตอนนี้หนูไม่อยากได้มันเท่าไหร่แล้วค่ะ”
พะแพงที่นั่งอยู่น
