52
GÜLAY
Hastaneye varana kadar Vedat ile hiç konuşmamıştık. Aklım Yeliz ile bebeklerdeydi. Erken doğum olması hiç iyi değildi. Üstelik Yeliz’de iyi değilmiş.
Arabadan inince Vedat “Sen git, ben buralardayım,” demişti. Arkasında koruma ordusu resmen hastane bahçesini doldurmuştu.
“Bekleme beni. Hemen dönemem,” dedim.
“Yine de bekleyeceğim. Hadi git.”
Koridorda abimi görünce koşup abime sarıldım. “Ne oldu abi? Niye erken doğuma girdi?”
“Zelal karımı itti. Merdivenlerden yuvarlandı.”
“Ne? Bu kız delirmiş mi! Soru mu bu gerçi… Bugün zaten onun delirdiğini anlamıştım.”
“Ne oldu?”
“Boş ver. Bilmesen daha iyi,” dedim. Kocamda gözü var, ben de onları görüp yanlış anlayayım diye tuzak kurdu diyemedim. Bunu söylemeye bile dilim varmazken o bana bunu yapmıştı.
Abimle birlikte korido
