Rich Man 1: Andrei Amezquita

CHAPTER 16

CHAPTER SIXTEEN

NASA kalagitnaan ng pagluluto si Andrei ng hapunan nila ng dalaga ng bigla na lang mag-ring ang cellphone niya.

He press the answer button when he saw the caller's I.D. "Hello Fab?"

"Hello Andrei? f**k, kailangan niyo ng maka-alis dito sa Village." Saad nitong natataranta.

Napakunot-noo siya "Bakit?" He asked.

"Yung mga lalaking naghahanap sa Maid mo, nandito ngayon sa bahay ni Betel at tinatanong kung kilala ba niya kayo." Saad nito.

"Ano? Paano sila sa nakapasok dito sa Village?" Tanong niya.

"Ewan ko, hindi ko alam. Masyadong strikto ang guard dito sa village kaya hindi ko alam kung paano sila nakapasok dito." Saad nito.

"s**t, f**k!" He cursed.

"Dude, kailangan niyo ng makatakas dito, kundi kukunin ng mga yun ang babaeng mahal mo."

"Oo, sige, sige." He said then hang up the call.

They need to escape, ano bang kailangan ng mga ito sa dalaga. Pinatay niya ang stove at kaagad siyang nagtungo sa kwarto niya kung saan niya ito dinala kanina.

No one will get my woman away from me, no one! Saad niya sa kaniyang sarili habang papaakyat sa taas.

NAGISING si Deang ng maramdamang may tumatapik sa balikat niya. "Deang, wake up." Paggising nito sa kaniya.

Kinukusot niya ang mga mata at tiningnan ang binata "Hey, anong oras na—"

"Hurry up baby, kailangan na nating maka-alis dito." Pagputol nito sa iba pang sasabihin niya. Natataranta.

"Ha? Saan tayo pupunta? Kaka-uwi lang natin galing Cebu, ahh?" Nagtatakang saad niya sa binatang mabilis na nag-iimpake ng damit.

He looked at her "we have to go before they knew we are here." Saad nito.

"Sino?" She asked.

He took a deep breath "basta, bumangon ka na diyan."

Naguguluhan naman siyang napatayo sa kama at inabot ang cellphone "s**t, Andrei! Alas dose na ng gabi, bukas na lang tayo umalis." Saad niya ng makita kung anong oras na.

Umiling ito at sinapo ang mukha niya "No baby, ngayon na dapat tayo umalis, please makinig ka sa'kin at mamaya ka na magtanong, okay?" Saad nito at hinalikan ang mga labi niya.

"Okay." Saad niya ng maghiwalay ang mga labi nila sa isa't-isa "baba lang ako para uminom ng tubig." Saad niya at naglakad patungong pinto.

Hindi pa niya pinipihit ang pinto ng maka-dinig siya ng putok ng baril. "A-andrei!" Natatakot na saad niya at lumayo sa pinto na agad namang ni-lock ng binata.

"Andrei, a-anong n-nangyayari?" Utal niyang tanong at niyakap ang binata ng maka-dinig na naman sila ng putok ng baril.

"God, they are here." Usal ng binata habang mahigpit na yakap siya.

Ilang sandali bigla na lang may nagpupumilit pihitin ang doorknob ng pinto, ng hindi ng mga ito nabuksan, pinagsisipa yun ng kung sino.

"Lady Deatrice, we know that you're inside." Saad ng nasa labas.

At kilala niya kung kaninong boses yun, God! Nahanap siya mg mga tauhan ng kaniyang papa. Si Andrei! Napatingin siya sa binata na taimtim na pinagmamasdan ang pinto, narinig nito ang tinawag sa kaniya ng nasa labas.

"Andrei." Tawag niya sa pangalan ng binata.

"Shh... h'wag kang maingay." Bulong nito sa kaniya.

"Lady Deatrice come out!" They shouted and continued kicking na door.

Ng maramdaman nila pareho ng binata na huminto ang mga ito sa pag-sipa ay nakarinig sila ng katok sa labas. "Andrei? Buksan niyo na yung pinto." Saad nito.

"Fabian? Is that you?" Tanong ng binata dito.

"Oo, kaya buksan niyo na habang tulog pa ang mga ito." Saad nito.

Magkayakap sila ni Andrei na lumapit sa pinto at bumungad sa kanila si Fabian at ang iba pang kaibigan nito na kilala na niya, maliban lang dun sa dalawang lalaki.

"What the f**k bud, muntikan na kaming mamatay kakaligtas sa inyo." Hinihingal na saad ng lalaking hindi niya kilala.

Naka-suot ito ng T-shirt na may naka-print na 'f**k Off Bitches'.

Andrei rolled his eyes "sino ba kasing may sabi na pumunta ka dito?"

Tinuro naman nito si Fabian "him, sabi niya kasi na-baliw ka na daw at kailangan niya ng katulong para idala ka sa Mental Hospital ni Omni." Iritang saad nito na pina-ikutan lang ng mga ng mga kaibigan.

"Guys, pwede bang mamaya na kayo mag-usap?" A man with a cyan eyes asked "sabi ng prinsepe limang minuto lang daw ang itatalab ng mga pinausok niyo sa mga kurimaw na ito." Saad nito na tinuro ang mga tauhan ng ama niya.

Fabian face darken "seriously Belsasar? Kanina mo pa ba alam 'yan?"

The man name Belsasar grinned "hehe, sabi mo kasi para kay Andrei. Malay ko ba na isang dosena pala ang papa-usukan mo." He said then rolled his eyes.

"Ah? Guys? Pwede bang lumabas na tayo?" Betel asked "you guys already have four minutes talking. Kaya kung gusto niyo pang makalabas ng walang galos dito, lumabas na tayo."

The man with a 'f**k Off Bitches' T-shirt looked at Betel unbelievable "seriously Dude? Nakuha mo pang bilangin ang oras?"

Betel smirked "well, time is gold."

"Yeah, yeah, whatever. Betel is always a Betel." Saad nito.

Betel raised his middle finger to him "f**k off Clayton." He looked at his wrist watch "well, lumabas na tayo, we only have twenty seconds." Saad nito at tumabakbo kaya ganun din ang ginawa nila.

At ng makalabas na silang lahat ay may humintong van sa harap nila "get inside aliens— and oh, hi Miss Deang." Saad ng driver which is Kylo na kinindatan pa siya.

Agad niyang napansin ang iba pang kaibigan ng binata sa loob. Dali-dali silang pumasok sa loob ng van at agad naman yung pinaharurot ni Kylo. Sa pinaka-likod sila ng Van naupo ng binata habang ang mga kaibigan nito ay nasa unahan nila at nagre-reklamo masikip daw.

"f**k, Clayton pwede bang umusod ka ng kaunti? Hindi maka-hinga ng maayos ang abs ko." Saad ni Kimball dito.

Clayton frowned at Kimball "gago! Kailan pa nagkaroon ng ilong 'yang abs mo?" Sarkastikong tanong nito.

"Ngayon lang." Sagot namang pabalang ni Kimball.

"Tumayo ka na lang kaya Kimball, ang lapad masyado ng puwet mo!" Betel hissed.

"Ano ito bus na papatayuin mo ako?"

Zeke chuckled "speaking of papatayuin, laro tayo guys?"

"Ano naman?" Tanong ng mga magka-kaibigan maliban kay Andrei na katabi niya na matiim na nakaka-titig sa baba habang mahigpit pa ding yakap siya.

"Ayy, h'wag na lang. Nakalimutan ko na." Saad nito.

Hindi na niya pinansin pa ang mga ingay ng kaibigan ng binata ng makaramdam siya ng antok. Hinilig niya ang ulo so matipunong dibdib nito at natulog.

NANG magising na naman siya ay umaga na at tumambad sa kaniya ang napaka-gandang kuwarto na estranghero sa paningin niya. Agad siyang napabalikwas ng bangon at hinanap ang binata. Nasaan siya? Nasaan si Andrei? Naabutan ba sila ng mga tauhan ng kaniyang papa? No, hindi ito pwede! Handa na sana niyang ibuhos ang mga luha ng bumukas ang pinto.

"Gising ka na pala." Malamig na saad ng binatang kakapasok lang sa pintuan at may dalang tray ng pagkain.

She looked at him into his eyes, she can't read any emotions to it, it was remain flat, cold and dark.

"Andrei, nasaan tayo?" She asked.

Nilapag nito ang tray sa ibabaw ng kamang inuupuan niya "we're in my vacation house here in Baguio. Don't worry this place is secret at walang makakahanap satin dito, maliban..." He paused "Sa mga kaibigan, ko." Malamig na saad nito.

Kasing lamig ng klima ng lugar ang pakikipag-usap nito sa kaniya. Hindi siya sanay sa ganitong klase na pananalita ng binata, para siyang ibang tao kung kausapin siya nito. Baka nagagalit ito sa kaniya, dahil muntikan ng mapahamak ang buhay nito o kaya naman, baka nagsasawa na ito sa kaniya, and it gave to her heart a big ouch.

Sa isipin palang na nagsasawa na sa'yo ang lalaking mahal mo ay para siyang binibigti hanggang Sa mamatay. Siguro sawa na nga talaga ito sa kaniya.

"Pagkatapos mong kumain, dalhin mo 'yang tray sa labas at pumunta ka sa pool dahil mag-uusap tayo." Saad nito at tinalikuran na siya.

Nang makalabas ang binata ay mapakla siyang napangiti habang nakatingin sa pagkain, wala siyang gana, binuhat niya ang tray na may pagkain at nilapag yun sa lamesa na nandoon at lumabas.

Buti na lang at hindi madami ang pasikot-sikot dito sa loob ng bahay bakasyunan ng binata at hindi siya naligaw. Nang makita niya ang binata sa swimming pool na naka-upo ay dahan-dahan siyang naglakad patungo sa tabi nito.

He looked at her "Kumain ka na?" Tanong nito.

His voice is too cold.

Umiling siya at tumabi ng upo dito "Anong pag-uusapan natin?"

Tumingin sa kaniya ang binata at matiim siyang tinitigan, parang hinuhalungkat nito ang buo niyang pagka-tao sa klase ng titig nito. Alam na naman niya kung bakit, ehh. Bakit pa niya itatago ang katotohanan dito? Wala na siyang maitatago pa dahil alam na nito kung sino talaga siya dahil kanina at hinihintay lang nito na siya ang magsabi.

"Andrei, sorry kung nagsi—"

"Alam ko na." Putol nito sa iba pa niyang sasabihin.

Napatanga siya dito, alam na nito? Malamang dahil narinig niya kanina ang totoo mong pangalan. Anang isipan niya.

Huminga ito ng malalim "alam ko na." Nag-iwas ito ng tingin sa kaniya "alam ko na nung nasa Cebu pa tayo." Saad nito.

Nanlaki ang mga mata niya "M-matagal m-mo ng a-alam?" Utal na tanong niya dito.

Bakit hindi man lang nito sinabi sa kaniya? Galit ba ito sa kaniya?

Tumango ito "Hindi naman ganun katagal, araw pa lang ng simulang malaman ko." Tumingin ito sa kaniya "at kung tinatanong mo ngayon sa sarili mo kung galit ba ako, hindi ako galit, nasaktan lang ako kasi hindi ka nagsabi sa'kin ng totoo. Nalala mo nung halos dalawang araw kitang hindi pinansin?"

Tumango-tango siya dito "O-Oo."

Mapakla itong ngumiti "siguro alam mo na ang sagot sa tanong mo kung bakit ako nasasaktan. Alam mo ba yung feeling na, parang pinaglalaruan mo ako? It hurts Deang, it hurts to think that you're just playing with me." He paused "so tell me Deang, are you toying me?" He asked

Mabilis siyang umiling dito "N-no, H-hindi k-kita pinaglalaruan, maniwala ka sa hindi. Andrei hindi kita pinaglalaruan kahit habang buhay mo akong hindi pansinin, kahit habang buhay ka pa sa'kin magalit." Pumiyok ang boses niya "h-hindi kita pinaglaruan, d-dahil h-hindi l-lang ko k-kayang gawin yun sa'yo..." .Nangangatal ang mga labing saad niya.

Ouch! Habang buhay talaga? Konting-konti na lang ay babagsak na ang luha niya, kasalanan naman kasi niya, ehh. Sana hindi na lanh siya nag-apply bilang Maid, sana hindi na lang siya nag-panggap pang Deang. Hindi sana mangyayari ang lahat ng ito.

"Magalit sa'yo? Habang buhay? Hindi pansinin?" Tumawa ito ng mapakla "naririnig mo ba ang sarili mo Deang? Para namang kaya kong magalit sa'yo habang buhay." Hinawakan nito ang kamay niya at pinakatitigan siya sa mata, maraming emosyon siyang nakikita sa mga mata nito, hindi nga lang niya kayang pangalan ang mga emosyon na yun.

"Deang..." His voice sounds frustrated.

"Andrei."

"Hindi ko kayang magalit sa'yo Deang, kahit pa hilingin mo sa'kin ang bagay na yun, hinding-hindi ako magagalit sa'yo. Like what I said. Nasasaktan ako, nasasaktan ako sa katotohanan na hindi ako mahalaga sa buhay mo para hindi mo sa'kin sabihin ang totoo." He kissed the back of her hands and caresses her face "Alam mo bang halos mabaliw ako ng limang taon kakahanap sa isang babae na kauna-unahang nag-reject sa'kin? And then you came into my life, akala ko kamukha mo lang siya pero nagkamali ako. Dahil ikaw para talaga siya, ikaw si Deatrice Lee, ang kauna-unahang babaeng ni-reject ako. Para akong baliw kakahanap sa'yo kahit parang hindi ka naman kawalan, pero there was me hoping I can find you kahit hindi ko alam ang rason kung bakit kita hinahanap. Dati hindi ko alam ang rason kung bakit, pero ngayon alam ko na."

"A-ano?" Muling pumiyok ang boses niya.

"Dahil nahuhulog pala ang loob ko sa'yo, every time na hinahanap kita hindi ko na namalayan na unti-unti din palang nahuhulog ang loob ko sa'yo. I always whispered your name and that's makes me sounds crazy, you're always inside my dreams and I always remember the picture of us kissing..." He chuckled "and you slapped me. Dati hindi ko alam kung bakit mas natutuwa pa ako kaysa magalit dahil sa ginawa mo, ngayon alam na alam ko na kung bakit. At ngayong nasa tabi na kita, hindi na ako nahuhulog sa'yo. Dahil nahulog na nga ako ng tuluyan at nasa fifthy-fifthy ang kalagayan na hinihintay ng puso ko..." He sighed "fifty percent kung sinalo mo ba ako, at fifty kung hindi mo ako sinalo at hinayaan lang na bumagsak ng nasasaktan."

Dahil sa mga sinabi nito ay napa-kagat labi siya, mahal siya ni Andrei, mahal siya ng taong mahal niya, hindi niya akalain na mahal din pala siya nito. Mag-uumapaw na ang kasiyahan sa puso niya dahil sa mga inamin nito. Pero, hindi niya na muna sasabihin ang nararamdaman para dito, saka na niya sasabihin kay Andrei na mahal niya din ito pag-maayos na ang lahat. Lahat ng tungkol sa nalalapit niyang kasal na tinakasan niya.

"Deang—" Hindi na nito natapos pa ang ibang sasabihin ng sinapo niya ang batok nito saka siniil ito ng halik sa mga labi.

He looked at her "is that, means..." He smiled happily "ibig mo bang sabihin sa halik mo ay mahal mo din ako?" Tanong nito ng maghiwalay ang mga labi nila.

Oo, Andrei! Mahal din kita. Yun ang gustong sabihin, pero wala, hindi lumabas yun sa bibig niya.

Hinaplos niya ang mukha nito "Andrei, saka ko na lang sasabihin sa'yo ang sagot kapag maayos na ang lahat." Gumuhit ang sakit sa mukha nito and it makes her heart tightened too "sorry, Andrei. Hindi ko na muna sasabihin sa'yo ang nararamdaman ko, sorry, at sana, makapaghintay ka."

Ngumiti ito ng mapakla "kahit naman sabihin mong hindi mo ako mahal, ayos lang. Pero, kahit ayos lang, masakit pa din yun." Andrei, mahal kita. "Pero dahil mahal kita. Hihintayin ko ang magiging sagot mo, mahal mo man ako o hindi. Hindi kita susukuan kahit ano pa ang maging sagot mo, nakaya ko ngang hintayin na bumalik at muling makita ka, yun pa kayang nararamdaman mo na ang hihintayin ko." Saad nito.

He caressed her face "mahal kita at hinding-hindi ako magsasawang maghintay sa sagot ng nararamdaman mo." He kissed her forehead "I love you Deang, and I'll always be."

I love you.

Tatlong simpleng salita, madaling i-spell pero mahirap unawin, salita na hindi kayang ilarawan pero madaling iparamdam. Ang sarap sa pakiramdam na marinig yun sa taong mahal mo.

I love you too Andrei.

Sinapo niya ang mukha nito at siniil ng mainit na halik na agad namang tinugon ng binata, and when Andrei cupped her breast, she just moaned his name, he squeezed and massaged her breast.

"I love you Deang." Saad nito habang sinisipsip ang balat niya sa leeg.

I love you too. Saad niya sa kaniyang isipan. Soon, malaya na akong sabihin sa'yo ang Tatlong mahiwagang salitang yun Andrei, pero hindi ngayon yun, sa araw na maayos na ang lahat.

A/N: Ayy! Hanggang diyan na lang po muna, haha, naloloka talaga ako sa dalawang ito, BTW, enjoy reading na lang.