Jolly-bee
2352 Words
Five
Jolly-bee!
(Cris’s POV)
“Sis, okay ka lang? Ano bang hinahanap mo?”
Wala talaga sa bag ko. Bullsht. Nakailang halungkat na ako ah. Pati sila hindi na rin makakain ng almusal ng maayos dahil sa akin. Aisht. Saan ko ba nilagay ‘yon? Nahulog ko kaya? Imposible.
“Ate, ano bang hinahanap mo?” si Lhia na ang nagtanong.
“Nawawala ang locket ko eh.”
“Oh shoot. Nahanap mo na ba sa kwarto?” Jiagh mused.
“Hindi pa, hahanapin ko na lang.”
“Samahan ka na namin.”
Nag-wave ako ng hand na nagge-gesture ng hindi. “Okay lang, ‘wag na. Kumain na lang kayo. Kaya ko na ‘to.”
Tumayo ako. Diretso ako sa kwarto ko para hanapin ang locket ni Mama. Pitong taon na rin pala ang lumilipas simula nang mamatay siya. Nakakasanayan rin pala ang pagkawala ng presensya ng mga taong lagi ng andyan.
“Saan ko ba nalaglag yun?”
Wala sa kama, wala sa bedsheet, wala sa unan, wala sa pagitan ng ceiling, wala sa drawer, wala sa lampshade, wala sa ilalim ng sofa, wala sa bente pesos, wala sa banyo, wala sa bulsa ng room service, wala sa necktie nung room neighbor ko, wala sa pitaka ko, wala sa plato, wala sa kutsara.
Hutena nasa’n ang locket ni Mamaaaaaaaaa? >O(Lhia’s POV)
Ano namang alam ko sa pasikut-sikot dito?
“Ma’am where to?”
“To where is where.”
“Huh?”
De juk lang. xD Mwahahaha. Ang bano namang mag-english eh laking New York ako. Adik lang aneh? xD
“Don’t english me, I’m noseblood.” = u =
“Ma’am?”
Anla, adik nung driver ng cab di naman siya ang kausap ko. Kausap ko kaya yung babae sa cell phone na sumagot nung tinatawagan ko yung number ng phone nila Ate Ana na asawa ni Koya Keith. Ang sabi kasi “The number you dialled is out of coverage area. Please try your call later.”
Ang sagot ko naman “The number me dials is not out of coverage area. I don’t want to call later.” xD
“Lhia.” Finally, nasagot na ni kuya. -___-
“Yung pinapabili mo, ano nga ‘yon?”
“Simpleng shirt yung may tribal print tapos bili mo rin ako ng jeans. Leather jacket na rin size *toot* bili mo rin pala ako nung…” yada yada yada yada.
“Grabe lang, Kuya, may balak ka bang i-bankcrupt ako?”
“Basta bilhin mo na lang kung anong kaya mo.”
Pumasok ako sa loob ng Marc Ecko. May pambabae bang damit du’n? Matignan. Weeeeh ang mahal-mahal ng mga damit nakakainis. Patay ang debit card ko dito, nakakahimatay. Sasakalin ko yun si kuya kapag nakabalik ako ng Pinas. -__-++
“Ma’am, welcome to Marc Ecko. What do you want, Ma’am?”
“Do you have any tribal prints? Can I see one?”
“This way, Ma’am.” She led me to a row na puro tribal printed shirts and nakalagay. Kumuha ako ng ilan na magkakaiba ang kulay. Kuya likes black.
And since nasa Marc Ecko ako, pwede na sigurong dito na lang ako bumili ng hoodie tsaka ng skirt para masuot ko kada nagpa-practice kami ni b1. Syeeeet. May ruffle plaid silang button down! Wala nito sa pinas. -___-
Hindi naman sa sinasabi kong mataba ako pero hindi naman ako skinny. = u = “Miss, do you have another fitting size other than this?” tas itinaas ko ang hawak ko na ruffle plaid.
“Yes, Madame, I’ll get one. Just a minute.”
Umalis siya. Ampupu may sassy tank dress din sila! Ay nako ubos ang kayamanan ko dito. Iisang store palang ‘tong napapasukan ko. $39.50 ang price! O___O;
Holo. Kinuha ko rin pati yung red mesh drape sweater. Okay na ‘to, mukhang fit na sa’kin ‘to. Di ko na need magpakuha pa ng ibang size. Yung slouchy top na rin. Aruuuy. Goodbye debit card, hello gastos. xD
“Aw! Sorry…”
Napatingin ako sa nabunggo ko. He looked down on me. I looked up on him. Tae parang ganu’n lang ako ka-pandak para dukwangin ah. -___-
O____O
S-Si…
“Oh… aren’t you…”
“Ma’am, here’s your size, you can fit this.” Biglang dating nung saleslady. “Good afternoon, Sir Trace. Are you here to pick up your suit? I’ll get it for you.”
Landeeee. -___-
“Thank you, where’s your fitting room?” sabi ko habang kinukuha ang plaid sa kanya. Tokwa nanginginig ang tuhod ko. Grabe na.
“That way, Ma’am.”
Lakad akong mabilis hanggang sa ibalibag ko yung pintuan ng fitting room. Leche. Lecheng buhay. Nasa tapat ko na si Trace Cross! Andun na eh. Kaya lang syempre sa hiya’t kaadikan yayaw kuuuu magtatatalon. >0O///u__>)7
“I’m Trace Cross, but you can call me Kent.”
“Eh? Why Kent?”
“I am Kenneth Trace Cross but my friends call me Kent.”
Wow ang layo ah. Di ko alam yung fact na yun.
“Are you free to stroll around, Lhia? I’m thinking I might spent time with someone today since I got my off. And… I guess I owe you some apology for what happened last night. Are you with someone today?”
Nusbleeding severe. TTxTT
“No, I’m alone. Teka pala…” takte baka makalimutan ko eh. “Autograph before someone slaps me out of this dream.”*___* ayan na di ko na napigilan ang tinatago kong makiring version. xD
He laughed. “Hahahaha! xD You’ll get that later I promise. I’ll give you extra even. Now let’s go?”
Tumango lang ako tas binayaran yung mga damit. Langya naman matutuwa rin sana ako kung sinagot niya yung bayad ng mga pinamili ko eh. Pero ang haba naman ng hair ko pag binayaran niya yung $29.50 plus $14.50 plus $39.50 plus $24.50. Yeah alam ko na sasabihin n’yo.
Mayaman ako. xD
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
I was really happy that day. Yung feeling na pwedeng-pwede ko nang tapatan ang jaw to jaw, ear to ear na ngiti nung malaking pulang bubuyog na may antenna na ang pangalan ay si Jollibee na ginagawang kainan ng mga pipolets.
But no one of us…
NO ONE…
…had really thought that the summer vacation we had would end up proving and slapping us the truth that we really can’t fit with men because the SP4 will always come to see a flaw that the brighter the picture, the darker the negative.
- Writer
