* * *
Eve döndüğümde kapıyı yavaşça kapattım, ayakkabılarımı çıkarıp salona girdim. Annem koltukta oturmuş, televizyonda bir diziye dalmıştı; elinde çay bardağı, arada bir kaşığını tıkırdatıyordu.
“Anne, biraz dinlenmek istiyorum, odama uzanacağım,” dedim usulca.
Başını kaldırıp bana baktı, kaşlarını çattı. “Saçmalama kızım, gündüz gündüz ne uzanması? Daha akşam olmadı bile!”
Ama sonra yüzüme daha dikkatli bakınca, belki de gözlerimdeki o tuhaf parıltıyı fark etti, yumuşadı. “Tabii kızım, geç uzan… İstirahat et biraz. Akşam için enerji toplaman lazım.”
Gülümsedim içten içe.
*Ey para, sen nelere kadirsin!*
Gerçekten de öyleydi. Annem, benim o 100.000 TL’lik maaşı öğrendiğinden beri bambaşka biri olmuştu. Eskiden “Para pul önemli değil, sağlık olsun” derdi; şimdi ise sanki evin en s
