หลานเสี่ยวเย่ ลืมตาตื่นขึ้นก็มองเห็นฟ่านจินหลงกำลังย่างไก่ป่าหอมกรุ่นอยู่ นางลุกขึ้นนั่งและมองไปยังฟ่านจินหลง ที่กำลังตั้งใจย่างไก่ตัวนั้นอยู่
ฟ่านจินหลงหันมาทางหลานเสี่ยวเย่ และมองนาง แล้วยกยิ้มขึ้นที่มุมปากของเขา
"แม่นางหลาน ท่านหิวแล้วหรือยัง"
หลานเสี่ยวเย่ไม่ตอบสิ่งใดออกไป แต่สายตาของนางกำลังเพ่งมองไปยังไก่ย่างที่เนื้อกำลังสุกกรอบเป็นสีน้ำตาลทอง กลิ่นช่างหอมยั่วยวนนางเหลือเกิน หลานเสี่ยวเย่กลืนน้ำลายลงคอ เพราะรู้สึกหิวขึ้นมา นางไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อคืนที่ผ่านมา ท้องของนางจึงร้องออกมาอย่างประท้วงความหิว
จ๊อกกก!!! เสียงท้องของหลานเสี่ยวเย่ร้องเพราะความหิว
ฟ่านจินหลงหัวเราะออกมาเพราะรู้สึกตลกกับพฤติกรรมของนาง
"ท่านหัวเราะอไร" หลานเสี่ยวเย่ได้สติ
" ข้าก็หัวเราะคนหิวที่นั่งกลืนน้ำลายลงคออยู่ตรงนี้นี่ไง "
"ท่าน!!" หลานเสี่ยวเย่นึกโมโหที่ฟ่านจินหลงยียวนกวนประสาทของนางรู้อย่างนี
