หลิวอิงฮัวรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัว นางมีไข้เล็กน้อยชิงชิงจึงรีบเข้ามาดูแลนาง
เมื่อสือเทียนอี้กลับมาเขาก็แปลกใจเพราะมองผ่านเข้าไปที่ศาลาดอกบัวกลับไม่มีนางเขาจึงเกิดสงสัยขึ้นมา
"นางไปไหนะ" เขาพูดขึ้นมามู่ชิงสงที่เดินตามมาจึงตอบออกไป
"ไม่ทราบขอรับนายท่าน"
"ข้าไม่ได้ถามเจ้า!" มู่ชิงสงหน้ามุ่ยเพราะเขาคิดว่านายท่านถามเขาก็พูดออกมาซะขนาดนั้นที่ตรงนั้นก็มีเพียงแค่เขาและนายท่านเท่านั้น ถ้าไม่ให้เขาตอบแล้วนายท่านพูดกับใคร
สือเทียนอี้เดินไปหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องของอิงฮัวพอดีกับชิงชิงเปิดประตูออกมา
"คารวะนายท่านชิงชิงไม่ทราบว่าท่านมาจึงมิได้ต้อนรับ"
"คุณหนูของเจ้าป่านนี้ยังไม่ตื่นอีกหรือ?"
"ยังเจ้าค่ะตอนนี้นางกำลังจับไข้อยู่เจ้าค่ะ ข้าน้อยจะออกไปซื้อยามาต้มให้นางพอดีกับ.." ชิงชิงหยุดพูดแล้วก้มหน้าทำหน้าตาเลิ่กลั่ก
"พอดีกับอันใดพูดมา!" สือเทียนอี้ทำสีหน้าตึงขึ้นมา
"เอ่อน
