ในวันต่อมา หลิวอิงฮัวนั่งพักผ่อนอยู่ที่ศาลาดอกบัวนางกำลังนั่งชมบรรยากาศยามเช้าจิบชาและอ่านโครงกลอนทันใดนั้นชิงชิงก็เข้ามากระซิบนายหญิงของตน
"คุณหนูเจ้าค่ะแม่นางหลานมาเจ้าค่ะ"
หลิวอิงฮัวยกน้ำชาขึ้นมาดื่มสายตาของนางนั้นเรียบเฉยนางลุกขึ้นเมื่อหลานเสี่ยวเย่กำลังจะเดินผ่านศาลาดอกบัว
หลิวอิงฮัวเดินเข้าไปดักหน้านางไว้ หลิวอิงฮัวที่ใบหน้างดงามอย่างนางสวรรค์นั้นคลี่พัดขึ้นมาพัดให้ตัวเองแล้วมองจ้องหน้าหลานเสี่ยวเย่
"แม่นางหลานเจ้ามาที่นี่ด้วยเหตุอันใดรึ" หลิวอิงฮัวถามนางอย่างราบเรียบแต่น้ำเสียงนั้นช่างเยือกเย็นเหลือเกิน
"ข้านำชาจื่ออิง ชาชื่อดังจากหัวเมืองทางใต้ที่บิดาข้าส่งมา ชานี้เป็นยาบำรุงกำลังวังชาข้าคิดว่าหากท่านสือได้ดื่มคงรู้สึกดีเป็นแน่ ข้าจึงตั้งใจเอามาให้ท่านสือได้ลิ้มรสก็เพียงแค่นั้น" หลานเสี่ยวเย่พูดกับนางเสียงแข็ง
"จุ๊ๆๆๆเจ้านำมาให้เขาในฐานะอันใดหรือแม่นางหลาน สหาย หรือว่า
