Tamam, inkâr etmeyecektim. O da edemezdi. Birbirimize çekiliyorduk farkında olmadan ve bu apaçık bir gerçekti. Aksini iddia eden ise aptaldı. Durmadan tartışsak da, hep bir laf sokma peşlerinde olsa da birbirimizden etkilendiğimiz belliydi. Bunu inkâr etme gibi bir lüksüm yoktu.
Ne bileyim...
O yanımdayken babam yanımda gibi hissediyordum. Yanımda bir dağ vardı ve kimse bana ulaşamazdı.
Onunla konuşurken kavga etsek de her kavgamızda saklı ‘yanındayım’ kelimesi kulaklarımdan hiç eksik olmuyordu.
Çünkü o gözümde saygıydı ve sevgiydi.
Önce birbirimize saygı duyduk.
Şimdi ise seviyorduk.
Onu düşününce bile çarpan kalbime mukayet olmam lazımdı. Barlas ile olan sahte ilişkimiz nedeniyle Barlas’a zarar vermiş olma düşüncesi an ve an bir kurt gibi içimi kemirmeye başladı ve kısa sür
