Üçümüz beraber toplantı salonuna doğru ilerlerken Zehir’in bana kaşamak bakışlar attığını görüyordum ama umrumda değildi. Gerçekten sinirliydim. Her konu da modern olabilirdim ama kız arkadaş konusunda olamazdım. İş arkadaşını anlarım da lise arkadaşı ne ya? Samimi samimi gülüşmeler konuşmalar...
Hiç benlik değil.
Toplantı salonundan içeriye girdiğimizde Ahmet Bey’i gödüğümde gülümsedim. O da beni görünce önce şaşırmış ardından genişçe gülümsemişti.
“Venüs Hanım! Bu ne güzel bir sürpriz.” Elimi sıktıktan sonra koltuğuna oturdu.
“Merhaba, Ahmet Bey. Benim için de sürpriz oldu.” Diğer kişilerle de selamlaştığımda aslında çoğunu tanıyordum. Daha önce onlarla toplantılara katılmıştım.
“Babanıza defalarca kez sizi getirmesi için ısrarda bulundum ama okul nedeniyle doluydunuz ve talihsiz bi
