แฟนเก่าที่เป็นสามีใหม่

ไปอยู่ด้วยกัน

แฟนเก่าที่เป็นสามีใหม่

ไปอยู่ด้วยกัน

“เห็นเจ้าหน้าที่บอกว่าอายัดทุกอย่างค่ะแม้แต่เงินในบัญชี” นงคราญแม่บ้านวัยกลางคนบอกกับแพรวา

“ไม่เป็นไรค่ะหนูอาจจะอยู่ที่นี่สักพักและหนูพอมีเงินสดที่อยู่ในรถแต่ว่าตอนนี้รถหนูกุญแจเปิดไม่ได้ค่อยหาห้องพักราคาถูกอยู่ก่อนก็ได้ค่ะ หนูคงไม่อยู่ที่นี่รอให้เจ้าของใหม่เขามาไล่หรอกค่ะ นี่ค่ะป้า”

แพรวาพูดพร้อมกับหยิบเงินในกระเป๋าบางส่วนให้กับแม่บ้านที่ดูแลเธอมาตลอด

“อะไรกันคะคุณหนูป้าไม่รับหรอกค่ะ อีกอย่างถ้าไม่รังเกียจคุณหนูไปอยู่กับป้าชั่วคราวก่อนไหมคะ ป้าจะปล่อยให้คุณหนูอยู่ตามลำพังได้ยังไงกันคะ”

นงคราญพูดจบก็ดึงแพรวามากอดนั่นเป็นเพราะความรักความผูกพันธุ์ที่เธอเลี้ยงดูเด็กคนนี้มาตั้งแต่แรกเกิดนั่นเอง

แพรวาน้ำตาไหลอาบสองแก้มของเธอ

“ก็ดีนะถ้าเธอไปอยู่กับป้าก่อน”

อติวิชญ์ออกความคิดเห็นแพรวาหันไปมองตาเขียว

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับนาย กลับไปได้แล้วขอบใจที่มาส่งคราวหลังไม่ต้อง” แพรวารีบด่าสวนกลับไปนั่นเป็นเพราะว่าเธอเองก็ไม่ต้องการให้เขาได้เห็นมุมที่เธอไม่ค่อยโอเคสักเท่าไหร่

“แต่คุณจะไปยังไงเสื้อผ้าข้าวของอีก เดี๋ยวผมไปส่งนะครับป้าจะได้ไม่ต้องลำบาก ส่วนเธอถ้าไม่ไปด้วยกันก็เดินออกไปขึ้นรถหน้าหมู่บ้านเองก็แล้วกัน และคิดเหรอว่าหมู่บ้านที่คนมีเงินอยู่ขนาดนี้จะมีแท็กซี่ขับผ่านเข้ามา”

“ไปด้วยกันเหอะค่ะคุณหนู อย่าลำบากไปกว่านี้เลยค่ะแล้วนี่ทำไมเสื้อผ้าทั้งสองคนถึงดูเปียกชุ่มขนาดนี้ล่ะคะ” ป้านงคราญที่เพิ่งจะสังเกตเห็นเลยอดไม่ได้ที่จะเอ่ยาถามออกมา

“เราตกน้ำกันอ่ะครับป้าไม่มีอะไรหรอก ไปเก็บของเถอะครับผมจะอยู่แถวนี้รอแล้วกัน”

แพรวาหันมามองหน้าอติวิชญ์แล้วเดินเข้าไปในบ้าน เมื่อเข้าไปภายในบ้านนั้นหญิงสาวมองไปรอบบ้านข้าวของเครื่องใช้และของมีค่าถูกขนย้ายออกไปจนหมดสิ้น สิ่งที่เหลือติดตัวอยู่ในตอนนี้คือสร้อยคอเพชรเม็ดเล็กๆที่แม่ให้ไว้ก่อนที่ท่านจะสิ้นเท่านั้น

หญิงสาวถอนหายใจออกมาก่อนที่จะรีบเก็บเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ใส่ในกระเป๋าแล้วลากมันออกมาที่รถของอติวิชญ์ ระหว่างที่ใกล้ถึงก็ได้ยินป้านงคราญคุยกับชายหนุ่ม

“ป้าว่าจะหาทำขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ เลี้ยงชีพและดูแลคุณหนูค่ะจะทิ้งขว้างกันได้ไงคะ งานที่บริษัทคงไม่ให้เธอไปทำหรอกค่ะกลัวว่าคุณหนูจะรับแรงกดดันไม่ได้”

“ป้าคะมาแล้วค่ะ” แพรวารีบเอ่ยขัดขึ้นมาเพราะว่าไม่อยากให้ชายหนุ่มรู้เรื่องของเธอมากไปกว่านี้

“งั้นไปกันเถอะครับ ” อติวิชญ์บอกกับทั้งสองคนแล้วเดินนำไปที่รถของเขา

“ป้าบอกทางนะครับ”

ชายหนุ่มหันมาบอกกับป้านงคราญในขณะที่สายตามองไปที่ถนนใช้เวลาไม่นานก็มาถึงบ้านสวนของป้านงคราญ หลังจากขนของเรียบร้อยแล้วนนั้นป้านงคราญเอ่ยชวนชายหนุ่มกินข้าวด้วยกัน

“แพรวาเธอจะทำยังไงต่อไป”

อติวอิชญ์เอ่ยถามออกมาเมื่อเดินเข้ามานั่งเก้าอี้ตรงข้ามที่ศาลาข้างแม่น้ำ

“เรื่องของฉัน ฉันบอกนายแล้วว่ามายุ่งกับฉันเราต่างคนต่างอยู่ขอบใจมากสำหรับเรื่องวันนี้ต่อจากนี้เราคงไม่ต้องเจอกันอีกอย่ามาให้ฉันเห็นหน้านายอีกเป็นอันขาด”

แพรวาลุกขึ้นจะเดินหนีแต่อติวิชญ์ดึงหญิงสาวเอาไว้ทำให้เธอเซมาอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่ม

“ปล่อยฉันนะไอ้บ้า อย่ามาแตะต้องตัวฉัน ฉันเคยบอกนายแล้วไงล่ะว่าฉันเกลียดนาย”

“แน่ใจนะว่าเกลียด เมื่อก่อนเห็นหลงจนแทบโงหัวไม่ขึ้นนี่นา” ชายหนุ่มถามทั้งที่ยังกอดเธอเอาไว้

“ขอร้องล่ะวิชญ์ วันนี้ฉันเหนื่อยจนไม่มีแรงที่จะมาสู้รบปรบมืออะไรกับนายแล้วนะตอนนี้ อย่าทำให้ฉันรู้สึกสมพเพชตัวเองมากไปกว่านี้เลย หรือว่านายเห็นว่ามันเป็นเรื่องสนุก หากเป็นอย่างนั้นนายก็ทำมันต่อไปเถอะนะ”

ชายหนุ่มถึงกับปล่อยแพรวาออก นานแค่ไหนกันนะที่เขาไม่ได้ยินเธอเรียกชื่อเล่นของเขาแบบนี้

“ก็ได้ เอาเป็นว่าหากมีเรื่องอะไรที่ต้องการให้ช่วยก็บอกมาก็แล้วกัน ยังไงซะก็ถือว่าราเป็นคนเคย ๆ กันอยู่แล้ว”

ไม่มีคำตอบจากแพรวา หญิงสาวก้าวเดินออกไปแต่ไม่ทันไรจู่ ๆ แพรวาก็ล้มตึงอยู่ตรงนั้นดีที่ว่าอติวิชญ์เอื้อมมือไปรับร่างเธอเอาไว้ทัน ก่อนที่จะรีบพาเข้าไปภายในบ้าน

“ป้าครับป้า ”

เขาแหกปากร้องเรียกป้านงคราญที่กำลังตั้งโต๊ะอาหาร และเสียงที่ดังนั้นทำให้ป้าหันมามอง

“ว๊ายตายแล้ว....เกิดอะไรขึ้นคะทางนี้ค่ะ” ป้านำทางชายหนุ่มไปยังห้องพักของแพรวา

“ตัวร้อนมากเลยอยู่เป็นเพื่อนคุณหนูแปบนะคะป้าจะไปหาผ้ากับน้ำมาเช็ดตัวให้คุณหนูค่ะ”

ป้านงคราญพูดจบก็วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว อติวิชญ์มองหญิงสาวที่นอนสั่นเทาอยู่ตรงหน้าเขาคว้าผ้าห่มมาห่มให้มือเล็กคว้ามือของเขาเอาไว้แล้วละเมอออกมา

“แม่คะอย่าจากหนูไป พ่อคะ ทำไมทุกคนทิ้งหนูไว้คนเดียว”

น้ำตาไหลออกมาที่หางตาของหญิงสาวเขาได้แต่เอื้อมมือไปเช็ดให้เบา ๆ ชายหนุ่มได้แต่กัดฟันมองร่างเล็กที่สั่นสะท้าน