กลิ่นหอมที่โชยกรุ่นอยู่ในครัวแม้จะมีเครื่องดูดควันราคาแพงติดอยู่แต่กระนั้นกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่โชยมาก็ชวนให้คนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องนอนใหญ่อีกฟากเกือบจะท้องร้องขึ้นได้ทันที
ทั้งที่เมื่อคืนเขาเพิ่งกินอาหารรสเด็ดเผ็ดแซ่บอยู่จนเกือบตลอดคืน แต่แค่เห็นคนที่ยืนอยู่หน้าเตาหลังเคาน์เตอร์ มีเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่ของเขาสวมคลุมร่างอรชรอยู่เพียงตัวเดียว ความอยากต้องการมันกลับเรียกร้องขึ้นเสียอีกครั้ง
“หอมจังครับ”
นาเดียไม่แน่ใจว่าคนที่เดินมาสวมกอดอยู่ด้านหลังจะหอมข้าวต้มหมูในหม้อเล็กขนาดพอดีสองชาม หรือจะหอมกลิ่นสบู่อ่อนๆ ที่ยังติดผิวนุ่มอยู่ตรงซอกคอกันแน่
เพราะคนที่บอกว่าหอม กำลังซุกไซ้ปลายจมูกเกลี่ยผิวนุ่มข้างแก้มไปจนตลอดใบหู
“เฮียวี รอแป๊บนะคะ เกือบเสร็จแล้ว เดียทำข้าวต้มหมูให้เฮียด้วยค่ะ”
นาเดียเอี้ยวหน้าหลบจมูกโด่งของคนตัวสูงด้านหลัง แต่เพราะตรงหน้าก็เป็นเตากับหม้อข้าวต้มร้อน ๆ อีกทั้ง
