yara ve sessizlik
312 Words
Yara ve Sessizlik
Odaya girer girmez kapıyı kapattım.
Sırtımı kapıya yasladım.
Derin bir nefes aldım ama içimdeki sıkışma geçmedi.
Yavaşça pencerenin önüne gittim.
Dizlerimi kendime çektim.
Başımı cama yasladım.
Gözlerim uzaklara daldı.
Baran…
Onun gözleri geldi aklıma.
O bakış…
O suskunluk…
O vedalaşma…
Gözlerim doldu.
“Elimi tutsaydın…” diye fısıldadım.
“Bir kere… sadece bir kere…”
Kapı açıldı.
İrkilerek döndüm.
Karan.
Sessizce içeri girdi.
Bu sefer farklıydı.
Bağırmıyordu.
Sadece bana bakıyordu.
Yavaşça yaklaştı.
Elini kaldırdı.
Refleksle geri çekildim.
Ama eli yüzüme geldi.
Yanağıma dokundu.
Canım hafif sızladı.
Gözlerimi kaçırdım.
“Annemin kusuruna bakma,” dedi.
Sesi…
yumuşaktı.
İlk defa.
Şaşırdım.
Hiçbir şey demedim.
Elinde küçük bir krem vardı.
Yanağıma sürmek için uzandı.
Başımı geri çektim.
“Gerek yok,” dedim.
Sesim hâlâ kırgındı.
Karan kaşlarını çattı.
“Dur,” dedi.
Sesi yine sertleşmeye başlamıştı.
“Karımın yüzüne krem süreceksem…” dedi hafifçe eğilerek,
“izin ver.”
Kalbim sıkıştı.
O kelime yine…
Karım…
Bir an sustum.
Sonra gözlerimi kapattım.
“Peki…” dedim kısık bir sesle.
Yavaşça yanağıma krem sürdü.
Dokunuşu dikkatliydi.
Ama ben yine de kasılmıştım.
Bitirdiğinde geri çekildi.
Bir süre sessizlik oldu.
Sonra konuştu.
“Bu evde mutlu olmak istiyorsan…” dedi,
“anneme karşı gelmeyeceksin.”
Başımı kaldırdım.
Gözlerim doluydu.
“Ben bir şey yapmadım,” dedim.
Sesim titriyordu.
Karan bana baktı.
“Biliyorum,” dedi kısa bir şekilde.
Sonra ekledi:
“Ama bu evde töre var.”
Gözlerim büyüdü.
“Töre mi?” dedim.
İçimde bir şey ayağa kalktı.
“Evet,” dedi.
“Siz de uymak zorundasınız.”
Derin bir nefes aldım.
Sonra yavaşça konuştum.
“Madem bu kadar törelere uyuyorsun…” dedim.
Gözlerimi gözlerine diktim.
“Ben senin annenle yaşamak istemiyorum.”
O an oda sessizleşti.
Karan’ın yüzü değişti.
Bakışları sertleşti.
Ama bu sefer ben geri çekilmedim.
Kalbim deli gibi atıyordu.
Ama içimde başka bir şey daha vardı.
Artık tüm cesaretimle şavaşma vaktim gelmişti
- Writer
