KırılMa
370 Words
O an söylediklerim havada asılı kaldı.
“Madem töre var…” demiştim.
“Ben annenle yaşamak istemiyorum.”
Karan’ın yüzü bir anda değişti.
Gözleri karardı.
“Ne dedin sen?” dedi yavaşça.
Ama o sakinlik… tehlikeliydi.
Yutkundum ama geri adım atmadım.
“Aynı şeyi tekrar edebilirim,” dedim.
“Ben bu şekilde yaşamak istemiyorum.”
Karan bir anda yaklaştı.
Kolumu sertçe tuttu.
“Sen neyin peşindesin ha?” dedi dişlerini sıkarak.
Canım yandı.
Ama bu sefer susmak istemedim.
“Ben senin gibi yaşamıyorum,” dedim.
“Ben nefes almak istiyorum.”
Karan bir an durdu.
Sonra alayla güldü.
“Sen mi nefes alacaksın?” dedi.
“O kadar kolay mı sandın?”
O an içimde bir şey patladı.
Baran geldi aklıma.
Onun gözleri…
Onun sevgisi…
Ve karşımdaki adam…
Sanki tamamen zıttıydı.
Gözlerimi kaldırdım.
“Karan…” dedim.
Sesi duyunca irkildi.
“Biliyor musun…” dedim.
“Senin bir kızı sevdiğini öğrendim.”
Yüzü anında gerildi.
Bir şey söylemedi.
Devam ettim.
“2-3 yıl boyunca susmuşsun… sessiz kalmışsın…
ölü gibi yaşamışsın.”
Gözleri büyüdü.
“Kes,” dedi sertçe.
Ama artık duramazdım.
“Biliyor musun?” dedim.
“Bence o kız seni sevmemekte çok haklı.”
Bir adım geri çekildi.
Ama ben durmadım.
“Senin gibi…” dedim titreyen ama öfkeli bir sesle,
“kendini bir şey sanan, zorla sevgi isteyen bir adamı kim sever?”
Bir an…
sessizlik oldu.
Sonra…
her şey koptu.
Karan’ın eli havada kalktı.
Bir darbe.
Yüzüm yana savruldu.
Dengemi kaybedip yatağın kenarına düştüm.
Gözlerim karardı.
Yanağım yanıyordu.
Nefesim kesildi.
Ama bu sefer…
ağlamadım.
Yavaşça başımı kaldırdım.
Gözlerim doluydu.
Ama korkudan değil.
“İşte busun,” dedim kısık bir sesle.
“Ancak gücün yetene vurursun.”
Karan olduğu yerde donmuştu.
Sanki yaptığını kendisi de anlamamıştı.
Ama ben artık bitmiştim.
Yavaşça ayağa kalktım.
Titriyordum.
Ama durmadım.
Kapıya doğru yürüdüm.
“Zelal…” dedi arkamdan.
Ama durmadım.
Kapıyı açtım.
“Ben artık bu evde kalmayacağım,” dedim.
Sesim kırılmıştı ama kararlıydı.
“Beni zorla tutamazsın.”
Koridora çıktım.
Ayaklarım beni nereye götürüyor bilmiyordum.
Ama tek bir şey biliyordum:
Burada kalırsam… yok olacağım.
Kapıya doğru yürüdüm.
Kimse beni durdurmadı.
Kapıyı açtım.
Dışarı çıktım.Gece soğuktu.
Ama içim… daha soğuktu.
Yanağım sızlıyordu.
Ama kalbim daha çok yanıyordu.
Ve ilk defa…
gerçekten yalnızdım.
- Writer
