Episode 5

1301 Words

นับตั้งแต่วันที่ทัชชารินเผลอไปมีความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนกับคนที่ต้องห้ามอย่างนนท์นภัทร เจ้านายของเธอเอง หญิงสาวก็พยายามถอยห่างอีกฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด เธอพยายามหลบหน้าของชายหนุ่มตลอดเวลา จนตอนนี้ก็ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้ว “คุณฌาครับ วันนี้เข้าประชุมกับท่านประธานแทนผมด้วยนะครับ” ภูผาเอ่ยออกมาในขณะที่เขาได้นำเอกสารมาวางลงบนโต๊ะทำงานของหญิงสาว “แล้วคุณภูผาไปไหนเหรอคะ?” ทัชชารินเอ่ยถามอย่างอยากรู้อยากเห็น “ผมจะไปรับลูกค้าชาวต่างชาติที่สนามบินครับ อย่างไรก็ฝากด้วยนะครับ” ภูผาพูดจบก็เดินเลี่ยงออกไปทันที ทิ้งให้ทัชชารินได้แต่มองตามเท่านั้น แต่ยังไม่ทันที่ทัชชารินจะได้สนใจอย่างอื่น เธอก็ถูกนนท์ทภัทรเรียกเข้าไปหา “ท่านประธานมีอะไรหรือเปล่าคะ?” ทัชชารินเอ่ยถามออกมาพร้อมมองใบหน้าของคนที่ก้มหน้าอ่านเอกสารอย่างไม่สนใจเธอ “เอกสารแผนโครงการของสัปดาห์ที่แล้วเธอเก็บเอาไว้ตรงไหน?” “เอ่อ อยู่ชั้นด้านหลังเลยค่ะ” ทัชชารินเอ่ยออกมาพร้อมชี้ไปทางด้านหลังของอีกฝ่ายอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เดินเข้ามาหยิบ “ก็ไปหยิบมาสิ” นนท์นภัทรสั่งเสียงเข้ม “อ๋อค่ะ” แม้ว่าทัชชารินจะตกใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด แต่เธอก็ยอมเดินเข้าไปหยิบเอกสารให้อีกฝ่ายอย่างว่าง่าย แต่ทว่าตอนที่เอามาใส่เป็นภูผาทำให้ตอนนี้ทัชชารินเอื้อมหยิบไม่ถึงยิ่งเขย่งขามากเท่าไหร่ยิ่งไร้ประโยชน์มากเท่านั้น “ยังไม่ได้อีกเหรอ?” “ว้าย...” ทัชชารินที่ตกใจนนท์นภัทรหงายหลังล้มมาอีกฝั่ง ทำให้คนที่เห็นได้เอื้อมมือออกไปรับ ทำให้ตอนนี้หญิงสาวได้มาอยู่ในอ้อมกอดของนนท์นภัทร กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่แสนคุ้นเคยทำให้นนท์นภัทรนิ่งงันลงทันที เขามองใบหน้าของทัชชารินอย่างพิจารณา “เอ่อ ปล่อยได้แล้วค่ะ” ทัชชารินเอ่ยออกมาเมื่อมือของนนท์นภัทรยังคงโอบเอวของเธออยู่ “แฟ้มไหน?” นนท์นภัทรเอ่ยออกมาอย่างเปลี่ยนเรื่อง ทำให้ทัชชารินได้แต่ชี้ไปยังแฟ้มเอกสารอย่างไม่มีทางให้เลือก “แฟ้มนั้นค่ะ” “เดี๋ยวออกไปเตรียมตัวประชุมด้วย” “ค่ะ” ทัชชารินเอ่ยรับคำของนนท์นภัทร ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปจากห้องทำงานของชายหนุ่ม “คิดอะไรอยู่ว่ะเนี่ย” นนท์นภัทรที่กำลังคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่ออาทิตย์ก่อนกับหญิงสาวแปลกหน้า ทั้ง ๆ ที่เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่เขาควรมาคิดเรื่องพวกนี้ ซึ่งที่น่าแปลกก็คงเป็นเพราะกลิ่นตัวของทัชชารินเมื่อครู่ “ยัยเฉิมนั่นไม่มีทางสวยได้เท่าผู้หญิงคนนั้น” นนท์นภัทรยังคงหาเรื่องให้ตัวเองหยุดคิดถึงเรื่องของทัชชารินที่ตอนนี้มันเข้ามาแทนที่ทุกเรื่องในสมองของเขาเลยก็ว่าได้ ทางด้านของทัชชาริน หลังจากออกมาจากห้องทำงานของนนท์นภัทรแล้วหญิงสาวก็ใช้มือกุมหัวใจของตัวเองเอาไว้เพราะความรู้สึกที่เหมือนหัวใจมันจะเต้นจนหลุดออกมาจากอกของเธอ “ยัยฌา หยุดแม้แต่จะคิดเลยนะ เนี่ย! มันปีศาจชัด ๆ” ทัชชาริมสะบัดหน้าเล็กน้อยอย่างพยายามสลัดความคิดในใจของตัวเอง เธอถอนหายใจออกมาอีกครั้งอย่างพยายามทำให้ตัวเองสงบลงก่อนจะเริ่มจัดเอกสารอีกครั้ง เพื่อเตรียมตัวเข้าประชุม ภายในห้องประชุมที่มีเหล่าคณะกรรมการบอร์ดนั่งเรียงรายกันอยู่อย่างพร้อมหน้าพร้อมตาในตอนนี้ทำให้คนที่เดินเข้ามาภายในห้องนี้เพียงไม่กี่ครั้งหายใจติดขัด มีท่าทีประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย “เริ่มประชุมเลย” น้ำเสียงที่ดูจริงจังและเรียบนิ่งกว่าปกติของนนท์นภัทรทำให้คนที่ได้ยินต่างพากันหายใจไม่ทั่วท้อง “แล้วคุณภูผาไปไหนเหรอครับ?” “ไปรับลูกค้าค่ะ” “ประชุม” เสียงที่ดังของนนท์นภัทรทำให้ทุกคนต่างพากันสะดุ้งเพราะความตกใจไม่เว้นแม้แต่ทัชชาริน การประชุมที่หน้าอึดอัดในตอนนี้ช่างเป็นอะไรที่ทัชชารินอยากให้มันจบลงเร็ว ๆ แต่ทว่าสิ่งที่เธอหวังคงเป็นไปได้อยากเมื่อตอนนี้การประชุมที่ควรจะจบลงลากยาวมาจนถึง 3 ชั่วโมงเต็ม ซึ่งหลังจากการปิดประชุมแล้วนนท์นภัทรก็ได้ให้ทัชชารินเข้าไปหาเขาภายในห้องทำงานอีกครั้ง “ท่านประธานมีอะไรหรือเปล่าคะ?” ทัชชารินที่เข้ามาภายในห้องทำงานของนนท์นภัทรแล้วเอ่ยถามคนที่ยืนหันหลังให้กับเธอหันหน้าออกไปมองวิวด้านนอก “เอกสารอยู่บนโต๊ะ” คำพูดของชายหนุ่มทำเอาคิ้วเรียวสวยของทัชชารินขมวดเข้าหากันอย่างเป็นคำถาม “เอกสารอะไรเหรอคะ?” ทัชชารินเอ่ยถามทั้ง ๆ ที่ยังไม่มีการขยับเข้าไปหยิบเอกสารที่นนท์นภัทรบอกเขา “เปิดดูเอา” ทัชชารินเดินเข้าไปหยิบเอกสารในซองสีน้ำตาลขึ้นมาเปิดดูด้านในแต่เธอก็ต้องตกใจเพราะเอกสารที่ว่าของนนท์นภัทรเป็นเอกสารเกี่ยวกับเรื่องราวในค่ำคืนอันเร่าร้อนของชายหนุ่มกับเธอ “ฉันจะให้เธอแป็นคนตามสืบเรื่องของผู้หญิงคนนี้ ตามจนกว่าจะเจอ” จากเดิมนนท์นภัทรได้ให้ภูผาเป็นคนจัดการเรื่องนี้ แต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้รับความคืบหน้า “ไม่ค่ะ...ฌาเป็นแค่เลขา เรื่องอื่นฌาไม่ทำ” “เดี๋ยวฉันให้เงินเพิ่ม เธอไม่ต้องกลัวว่าฉันจะเอาเปรียบ” นนท์นภัทรไม่เพียงแต่พูดออกมาเพราะเขายังก้าวเท้าเดินเข้าไปหาหญิงสาว แต่ทว่าทัชชารินไม่ได้กลัวเรื่องจะถูกเอาเปรียบ แต่เธอกลัวว่าจะถูกจับได้มากกว่าว่าเป็นเธอที่นอนกับเจ้านายตัวเอง “ยังไงก็ไม่ทำค่ะ” “ทำไม?” “ไม่มีเหตุผลค่ะ แค่ไม่ทำค่ะ” ทัชชารินเอ่ยออกมาก่อนวางเอกสารลงบนโต๊ะทำงานของนนท์นภัทร “หึ ไม่มีเหตุผล ไม่ใช่เพราะชอบฉันแล้วทำใจไม่ได้ที่ฉันนอนกับคนอื่น” ทัชชารินมองใบหน้าของนนท์นภัทรอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าชายหนุ่มจะเอ่ยออกมาแบบนั้น “จะบ้าเหรอคะ?” “แล้วถ้าอย่างนั้น เหตุผลอะไรที่เธอไม่ยอมรับงานฉัน” “แค่ไม่อยากรับ ไม่เกี่ยวกับท่านประธานไปนอนกับใครหรอกนะคะ” ทัชชารินเอ่ยอย่างโมโหคนหลงตัวเอง แต่เธอก็ทำอะไรมากไม่ได้นอกจากเก็บความรู้สึกเอาไว้ภายในใจเพราะอย่างไรเสีย นนท์นภัทรก็เป็นเจ้านายของเธอ “ถ้าอย่างนั้นเธอก็ควรรับงานนี้ไว้” นนท์นภัทรมองใบหน้าของทัชชาอย่างต้องการกดดันเธอ ซึ่งเหมือนมันจะได้ผลเพราะทัชชารินเริ่มลังเล “ได้ค่ะ แต่ท่านประธานต้องบอกมาก่อนว่าทำไมถึงอยากตามตัวเธอให้เจอ” ทัชชารินรวบรวมความกล้าในการถามออกมา “หึ...ปากบอกว่าไม่หึงแต่ท่าทีเธอเนี่ยมันช่างแตกต่างเสียจริง” นนท์นภัทรไม่เพียงแต่เอ่ยออกมาเพราะเขายังยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย มองใบหน้าของทัชชารินอย่างไม่ละสายตา “ท่านประธานจะทำอะไร?” ทัชชาริมเอ่ยอย่างระแวงคนตรงหน้า ที่พยายามขยับใบหน้าเข้ามาหาเธอมาขึ้นเรื่อย ๆ “ก็จะบอกเหตุผลเธอไง” “ไม่ต้องแล้วค่ะ” ทัชชารินพูดก่อนจะวิ่งออกไปจากห้องทำงานของชายหนุ่มอย่างรีบร้อน ทำให้คนที่ยืนมองดูอยู่ได้แต่ยกยิ้มออกมาอย่างชอบใจในการกระทำของอีกฝ่าย

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more