ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!
เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ปลุกให้คนที่หลับใหลลุกขึ้นตื่นอย่างงัวเงีย ทัชชารินขยับตัวเองเล็กน้อยหวังจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย แต่ทว่าพอหญิงสาวขยับตัวเองเล็กน้อย ร่างของเธอกลับถูกคนที่คอยแต่จะเอาเปรียบออกแรงรั้งทำให้เธอกลับมาบนเตียงนอนอีกครั้ง
“นี่คุณภัทร ปล่อยก่อนค่ะฌาจะรับโทรศัพท์” ทัชชารินเอ่ยพร้อมจับลงบนมือของคนที่ยังคงหลับตาอยู่ให้เขาปล่อยเธอ ซึ่งมันได้ผลเมื่อชายหนุ่มยอมตามใจเธอโดยการปล่อยให้เธอได้ทำตามใจของตนเอง
(“ยัยฌาที่ข่าวออกมันหมายความว่ายังไง กลับมาบ้านเดี๋ยวนี้”) ทันทีที่ทัชชารินกดรับสายโทรศัพท์ ปลายสายก็ถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดุดันจนทำเอาทัชชารินถึงกลับนิ่งงันลง
“ค่ะคุณแม่” ทัชชารินเอ่ยตอบด้วยเสียงที่นิ่ง เพราะอย่างไรเสียเธอก็ไม่อาจจะปฏิเสธได้
(“ฉันให้เวลาแกแค่ หนึ่งชั่วโมง ถ้ายังไม่โผล่มาที่บ้านกับผู้ชายคนนั้น ฉันจะไปลากคอแกเ
