ช่วงค่ำของวัน
19.32 น.
นนท์นภัทรนั่งอยู่ภายในรถราวกับกำลังรออะไรบางอย่างอย่างใจเย็น แต่ทว่าภายใต้ใบหน้าที่เรียบนิ่งของเขา ทำให้ภูผาลูกน้องคนสนิทที่ตัวแทบจะติดกับเขาตลอดเวลารู้สึกหวั่น ๆ อย่างบอกไม่ถูก แม้ว่าตอนนี้นนท์นภัทรจะมีท่าทีเหมือนนิ่งเรียบ แต่ภายใต้ใบหน้าที่นิ่งเรียบนี้ทว่าแฝงคลื่นใต้น้ำเอาไว้
“เอ่อ ท่านประธานจะเข้าไปด้านในก่อนเลยไหมครับ?” ภูผาเอ่ยถามคนที่เอาแต่นั่งเงียบขึ้นด้วยความกังวลใจ
“ไม่...ฉันจะรอจนกว่าทัชชารินจะมา” การเรียกหญิงสาวด้วยชื่อเต็มเป็นเหมือนการบ่งบอกว่านนท์นภัทรกำลังอยู่ในอาการไหน
“ครับ” ภูผาได้แต่ตอบรับพร้อมกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ
แต่ทว่าความกังวลทั้งหมดก็ได้คลายตัวลง เมื่อภูผาหันไปเห็นทัชชารินกำลังเดินข้ามถนนอีกฝั่งมาทางพวกเขา
“ท่านประธานครับ คุณฌามาแล้วครับ” ภูผาพูดขึ้นอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้นนท์นภัทรไม่ได้คิดจะตอบอะไรอีกฝ่าย นอกจากการขยับตัวเองเล็กน้อ
