ช่วงเย็นของวัน
ทัชชารินนั่งเคลียร์งานอยู่ที่โต๊ะทำงานอย่างตั้งใจจนกระทั่งเหลือเพียงแฟ้มเอกสารแฟ้มสุดท้ายที่เธอต้องอ่าน แต่ทว่ายังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้เปิดดู เสียงโทรศัพท์ที่เงียบไปนานได้ดังขึ้นมาอีกครั้ง
“พี่กรว่ายังไงคะ?”
(“ฌาอยู่ไหน”) ทักษกรเอ่ยถามน้องสาวของตนเองด้วยเสียงเรียบ ๆ ด้วยเพราะตอนนี้เขามาอยู่ที่หน้าบริษัทของทัชชารินได้สักพักแล้ว แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าน้องสาวของเขาจะออกจากบริษัทมาเสียที
“อยู่ที่บริษัทค่ะ...ตายจริง ฌาลืม ฌาขอโทษนะคะ เดี๋ยวฌาจะรีบลงไป” ทัชชารินเอ่ยออกมาด้วยความร้อนใจ เพราะเหมือนตอนนี้เธอจะทำงานจนลืมเวลาไปแล้ว
(“ได้ พี่รออยู่ข้างหน้าบริษัทนะ”)
“ค่ะ”
หลังจากวางสายโทรศัพท์ของพี่ชายไปแล้ว แทนที่ทัชชารินจะรีบเก็บของเพื่อไปหาพี่ชายตัวเอง แต่ทว่าหญิงสาวกลับนั่งทำงานต่อ จนเวลาผ่านไปเกือบจะครึ่งชั่วโมง ทัชชารินที่อ่านเอกสารเสร็จแล้ว ก็รีบเก็บข้าวของก่อนจะออกมาจา
