ร่างระหงที่เดินพ้นออกมาจากบ้านได้เพียงไม่กี่ก้าว เงยหน้าขึ้นมองคนที่เอ่ยเรียกชื่อของตนเอง เท้าเรียวสวยของสาวแสนเฉิ่มก้าวด้วยความเร็ววิ่งเข้าไปโอบกอดคนที่ยืนพิงรถมองมาทางเธอ
การกระทำของทัชชารินในตอนนี้ ทำให้คนที่รีบเดินทางมาหาเธอตกใจไม่น้อย แต่ทว่าเขาก็ยังคงเลือกที่จะยืนตัวตรงโอบรับร่างของคนตัวเล็กมาไว้ในอ้อมกอด
“เป็นอะไร?” เสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยความห่วงใยได้เอ่ยถามออกมา จากเดิมที่นนท์นภัทรโมโหจนเลือดขึ้นหน้าเพราะรูปที่เขาได้รับมาจากมุกดา กลับกลายเป็นความห่วงใยที่เขาไม่เคยมีให้ใครมาก่อน
“เปล่าค่ะ...คุณภัทรมาได้ไงคะ?” เสียงทักทายของนนท์นภัทรทำให้ทัชชารินได้สติขึ้นมา ก่อนปล่อยให้อีกฝ่ายได้เป็นอิสระ
“ขึ้นรถก่อน พอดีฉันมีเรื่องอยากจะถามเธอ” ทัชชารินพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ก่อนจะเดินขึ้นรถไป ทำให้คนที่ได้เห็นแบบนั้นได้แต่มองตาม นนท์นภัทรมองบ้านหลังใหญ่สลับกับทัชชารินด้วยความสงสัย
“สืบเ
