เช้าวันต่อมา
แสงแดดในยามเช้าสาดส่องเข้ามากระทบลงบนเรือนร่างที่เปลือยเปล่าของทัชชารินที่ยังคงหลับใหลอยู่บนเตียง ในขณะที่นนท์นภัทรได้รู้สึกตัวตื่นเพราะแรงโอบกอดของหญิงสาว
“หึ เธอเนี่ยมันหลอกง่ายจริง ๆ” นนท์นภัทรได้เอ่ยออกมาพร้อมใช้นิ้วเรียวหนาของเขา เขี่ยปรอยผมของทัชชารินที่ปกปิดใบหน้าของเธอออก
แต่ทว่าคนที่หลับกลับพยายามขยับตัวเองเพื่อหลบหลีกสัมผัสของอีกฝ่าย ทั้ง ๆ ที่ยังคงหลับอยู่
นนท์นภัทรที่เห็นแบบนั้นได้ขยับตัวเองลุกจากเตียงนอนอย่างจำใจ โดยเขาพยายามทำทุกอย่างให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนทัชชาริน
(“ครับ ท่านประธาน”) ภูผาเอ่ยออกมาอย่างทักทายทันทีที่รับสายของผู้เป็นเจ้านายตนเอง
“วันนี้ฉันกับทัชชารินเข้างานสาย”
(“เอ่อคือว่า...”)
“มีอะไร?”
(“คุณมุกดาเธอมารอตั้งแต่เช้าแล้วนะครับ”) ภูผาเอ่ยออกมาอย่างลำบากใจ
“งั้นเหรอ...บอกเธอไปว่าไม่รู้ฉันจะเข้างานตอนไหน”
