Episode 7
1274 Words
ทัชชารินถอนหายใจออกมา เธอพยายามพ่นลมหายใจออกมาจากริมฝีปากเรียวของตัวเองอย่างต้องการควบคุมอารมณ์ของตัวเองให้เย็นลง
เธอไม่คิดว่านนท์นภัทรจะเป็นคนหลงตัวเองจนไม่สนใจอะไรได้มากขนาดนี้ ซึ่งการกระทำของเขาตอนนี้ทำให้ทัชชารินเป็นห่วงว่าชายหนุ่มจะจับได้มากเสียกว่าว่าตนเองพยายามปกปิดเรื่องอะไรเอาไว้
“ตกลงว่าจะเอาเอกสารมาส่งหรือจะมาอ่อยฉัน?” คนตัวโตเอ่ยออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นว่าทัชชารินไม่มีท่าทีว่าจะเดินเข้ามาภายในห้องทำงานของเขา
“เอ่อ ขอโทษค่ะ พอดีใช้เวลาเก็บของนานไปหน่อยค่ะ” ทัชชารินเอ่ยพร้อมวางเอกสารลงบนโต๊ะทำงานของชายหนุ่ม
“เรื่องลูกค้าเป็นยังไงบ้าง?” นนท์นภัทรเอ่ยถามออกมาในขณะที่กำลังหยิบเอกสารที่ทัชชารินนำเข้ามาให้ตัวเองตรวจ
“ลูกค้าขอนัดเป็นวันศุกร์ช่วงเย็นของวันค่ะ”
“อย่างนั้นเธอก็ควรไปกับฉัน”
“ท่านประธานไม่ไปกับคุณภูผาเหรอคะ?” ทัชชารินเอ่ยถามอย่าตกใจเธอไม่คิดว่านนท์นภัทรจะให้ตัวเองไปเจอลูกค้าด้วยแบบนี้ เพราะต่อให้เธอเป็นเลขาแต่ชายหนุ่มมักจะพูดว่าเธอไม่สวยไม่เหมาะกับการเอาออกงาน เลยจะเป็นภูผาที่ไปไหนมาไหนกับชายหนุ่ม
“ทำไมเป็นเธอไม่ได้?” นนท์นภัทรเงยใบหน้าขึ้นอย่างเป็นคำถามท่าทีไม่พอใจของชายหนุ่มตอนนี้ทำให้ทัชชารินก้มใบหน้าลงทันที
“เปล่าค่ะ ฌาแค่สงสัย”
“ถ้าอย่างนั้นฉันหวังว่าวันศุกร์เธอจะแต่งตัวออกมาดีหน่อยแล้วกัน ไม่ทำให้ฉันขายหน้า” นนท์นภัทรไม่เพียงแต่เอ่ยออกมาเท่านั้นชายหนุ่มยังมองไปยังหญิงสาวตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าด้วยสายตาที่เรียบนิ่ง แต่แฝงความไม่พอใจออกมาอย่างเห็นได้ชัดเจน
“ค่ะ เดี๋ยวฌาจะแต่งตัวให้ดีเลยค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ” ทัชชารินเอ่ยออกมาอย่างไม่พอใจในท่าทีของนนท์นภัทร
คำก็ดูถูกเธอ สองคำก็ดูถูกเธอ ทัชชารินอยากจะรู้เสียจริง ๆ ว่าถ้านนท์นภัทรรู้ว่าคนที่เขานอนด้วยคืนนั้นและพยายามตามหาอยู่นี้เป็นเธอชายหนุ่มจะแสดงสีหน้าออกมาแบบไหน
ทัชชารินทิ้งตัวเองลงบนเก้าอี้ทำงานอีกครั้งด้วยอาการหงุดหงิด จนภูผาที่เดินมาขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างเป็นคำถามว่าหญิงสาวเป็นอะไรไป
“ใครทำให้คุณฌาไม่พอใจเหรอครับ?”
“ก็เจ้านายของคุณภูผาไงคะ คำก็ว่าฌาไม่สวย สองคำก็ว่าฌาดูไม่ดี” ทัชชารินเอ่ยออกมาอย่างบ่น ๆ แต่การบ่นของเธอทำให้คนที่ได้ยินถึงกับขำออกมา
“หัวเราอะไรคะ?” ทัชชารินเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจภูผา
“ขำคุณฌานั่นแหละครับ ผมไม่เคยเห็นคุณฌามีท่าทีหงุดหงิดแบบนี้มาก่อนเลยนะครับ แสดงว่าครั้งนี้หนักจริง” ภูผาเอ่ยออกมาอย่างรู้ดี เพราะทัชชารินเป็นคนมีความอดทนในทุกเรื่อง ซึ่งนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกนนท์นภัทรพูดแบบนี้ใส่ แต่ทว่านี่กลับเป็นครั้งแรกที่ทำให้เธอหงุดหงิดได้ขนาดนี้
“เฮ้อ คุณภูผาพูดอย่างกับไม่รู้จักนิสัยเจ้านายของตัวเองเลยนะคะ” สิ้นเสียงของทัชชาริน ทั้งสองก็พากันหัวเราะออกมาในทันที
“แยกย้ายกันไปทำงานเถอะครับเดี๋ยวท่านประธานมาเห็นแล้วจะไม่พอใจเอาได้ครับ”
“ค่ะ อย่าลืมเอกสารที่ต้องให้ท่านประธานเซ็นด้วยนะคะ” ทัชชารินเอ่ยย้ำออกมาก่อนจะหันมาสนใจงานของตนเอง
ช่วงค่ำของวันศุกร์
วันนี้เป็นวันที่นนท์นภัทรมีนัดกับลูกค้าซึ่งการนัดของเขานั้นเลขาคนสนิทอย่างทัชชารินเป็นคนจัดการทุกอย่างเอาไว้แล้ว
“เอกสารที่ให้เตรียมเอาไว้เสร็จเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?” นนท์นภัทรเอ่ยถามออกมาในขณะที่เขาและทัชชารินเข้ามาภายในตัวโรงแรมที่นัดเอาไว้กับลูกค้า
“ใช่ค่ะ...เอกสารสัญญาทั้งหมดเตรียมเอาไว้แล้วค่ะ” นนท์นภัทรหันกลับมามองทัชชารินเพียงเล็กน้อย โดยไม่คิดจะเอ่ยอะไร
ทำให้ทัชชารินค่อนข้างเป็นกังวลเพราะการแต่งตัวของเธอในวันนี้แตกต่างไปจากทุกวัน หญิงสาวสวมใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวโดยสวมกระโปรงที่ยาวเลยเข่าไปเล็กน้อย ทำให้การแต่งตัวเธอแปลกไป และนั่นเลยทำให้ทัชชารินกลัวว่าคนตัวโตจะดันจำเธอได้ขึ้นมา
“มีอะไรหรือเปล่าคะ?” ทัชชารินเอ่ยถามออกมาเมื่ออยู่ ๆ นนท์นภัทรก็หยุดยืนที่ทางเข้าห้องอาหารของโรงแรมโดยไม่คิดจะเอ่ยอะไรออกมา
“วันนี้แต่งตัวดีขึ้นนะ” นนท์นภัทรหันกลับมาเผชิญหน้ากับทัชชารินก่อนเอ่ยชื่นชมเธอออกมา การกระทำของเขาทำให้คนตัวเล็กมีท่าทีประหม่าขึ้นมาในทันที
“ขอบคุณค่ะ” ทัชชารินเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม เพราะนี้เป็นครั้งแรกที่นนท์นภัทรเอ่ยชื่นชมเธอ
“ไม่เป็นไร แต่เธอนี่ก็ใช้ไม่ได้จริง ๆ ไม่ว่าฉันจะมองเธอยังไงก็เอาไม่ลงอยู่ดี”
“นี่! ท่านประธาน ทำไมเป็นคนแบบนี้เนี่ย” ทัชชารินเอ่ยออกมาอย่างหัวเสีย เมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม ซึ่งทันทีที่นนท์นภัทรพูดจบเขาก็เดินเข้าไปภายในห้องอาหารทันทีทิ้งให้ทัชชารินได้แต่มองตามอย่างเจ็บใจ
“ขอโทษที่ทำให้รอนะครับ” นนท์นภัทรเอ่ยออกมาก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับลูกค้าคนสำคัญของเขา ในขณะที่ทัชชารินเดินเข้ามานั่งลงข้าง ๆ นนท์นภัทร
“ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่นี่คือคุณทัชชาริน เลขาของคุณภัทรหรือเปล่าครับ?” คู่ค้าของนนท์นภัทรอย่างดลณภพเอ่ยถามออกมาอย่างให้ความสนใจคนข้างกายชายหนุ่มมากกว่าตัวของชายหนุ่มเสียอีกในตอนนี้
“ใช่ค่ะ นี่เอกสารเกี่ยวกับโครงการที่จะคุยในวันนี้ค่ะ” ทัชชารินเอ่ยตอบพร้อมส่งเอกสารให้กับดลณภพ
“ขอบคุณครับ ทำไมวันนี้ถึงมากับคุณภัทรละครับ ปกติไม่เห็นมาด้วยกัน”
“เอ่อ...”
“ผมไม่คิดมาก่อนเลยว่าเลขาผมจะสำคัญกับคนระดับคุณด้วย” นนท์นภัทรมองใบหน้าเปื้อนยิ้มของทัชชารินที่ยิ้มให้กับดลณภพอย่างไม่พอใจ เพราะปกติเธอมักจะเอาแต่หน้าตึงใส่ชายหนุ่มอยู่ตลอดเวลา เลยทำให้เขาหงุดหงิดขึ้นมาอย่างน่าประหลาดใจ
“ผมแค่สงสัยนะครับ ไม่มีอะไรหรอกมาเริ่มคุยงานเลยก็ได้นะครับ”
“ครับ”
การคุยงานที่เคร่งเครียดระหว่างนนท์นภัทรและดลณภพได้เริ่มขึ้นอย่างดุเดือด แม้ว่าตอนนี้ดลณภพจะเสนอข้อตกลงให้กับนนท์นภัทรด้วยข้อตกลงที่น่าสนใจมากแค่ไหน นนท์นภัทรกลับไม่มีท่าทีว่าจะตอบตกลงแถมตอนนี้เขาก็เริ่มดื่มมากกว่าปกติ
“ท่านประธานค่ะ จะเอายังไงดีคะ ข้อเสนอที่เสนอมาก็ดีมากแล้วนะคะ?”
“งั้นก็ตกลงเอาตามนี้แล้วกัน”
“โอเคครับขอบคุณที่ให้โอกาสผมนะครับ” ดลณภพเอ่ยออกมาอย่างดีใจ เพราะเขาคิดว่าจะไม่ได้งานนี้เสียแล้วด้วยท่าทีของนนท์ภัทรที่ดูอารมณ์ไม่ดี
ซึ่งหลังจากทั้งสองเซ็นสัญญาเสร็จ นนท์นภัทรยังคงดื่มต่ออยู่อีกหลายแก้วในขณะที่ดลณภพได้เดินทางกลับไปแล้ว
- Writer
