สองวันต่อมา
ทัชชารินคิดทบทวนคำพูดของเขมิกาอยู่นาน จากที่คิดว่าจะลาออกตอนนี้หญิงสาวกลับคิดว่าตัวเองควรทำงานต่อ ถ้านนท์นภัทรจะไม่ชอบเธอก็คงจะไล่เธอออกเอง ไม่ปล่อยให้เธอต้องออกลาเอง
“คุณฌาครับ เดี๋ยวถ้าท่านประธานออกมาจากห้องประชุมแล้วช่วยนำกาแฟเข้าไปให้ด้วยนะครับ” ภูผาที่เดินออกมาเพื่อหยิบเอกสารเพิ่มเติมสำหรับใช้ในการประชุมเอ่ยออกมา ก่อนจะยกยิ้มให้กับทัชชารินเล็กน้อย
“ได้เลยค่ะ” ทัชชารินเอ่ยพร้อมยิ้มให้กับอีกฝ่าย ก่อนจะหันกลับมาสนใจงาน
แต่ในระหว่างที่หญิงสาวกำลังสนใจเอกสารอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา ทำให้ทัชชารินอดไม่ได้ที่จะหันไปสนใจ ข้อความจากเขมิการทำให้ทัชชารินยิ้มออกมาเล็กน้อย
เขมิกา : เป็นไงบ้าง ท่านประธานสุดหล่อเขาว่าอะไรเธอไหม
ทัชชาริน : ยังไม่ได้เจอกันเลย
เขมิกา : ถ้าเจอแล้วก็มาเล่าให้ฟังหน่อยนะว่าเขาว่ายังไงเธอบ้าง
ทัชชาริน : ได้เลย
หลังจากทัชชารินวางโทรศัพท์ไปได
