Chapter 20
Hanggang makalabas sila nang boutique nang Thelcas.she was just following him from behind still thinking of what he said ay natatawa parin siya at hindi niya mapigilang mapangiti.
"I think I'm hungry.."
Biglang nasabi ni Austin pagkalabas nila nang boutique at napasilip ito sa relo.
Napabaling siya dito, she's also hungry at kung hindi pa sinabi ni Austin ay hindi niya pa maaalala na gutom narin pala siya.
"It's already 12 so let's grabbed some lunch first, I fell like I wanted to eat lobster now.." tila ini-imagine pa nito sabay napahimas sa tiyan.
Her eyes widened sa sinabi ni Austin, it's been so long since she last eat lobster, dahil nang mag break na sila nito she never been in a seafood restaurant, because lobster was so expensive at wala narin sa isip niya,dahil sunod-sunod na ang mga nangyari sa buhay niya so she hasn't had any more happiness ultimo pagkain nang masarap.
" What do you think Verna..? " bumaling sakanya si Austin napangiti siya of course she want to eat seafoods but..
She can't use her hands hindi kagaya dati the tanning lotion will be wiped out if ever na magkamay siya at siguradong hindi din niya mai-enjoy ang kain she wanted to disagree but.
"I considered that silence as yes.."
Agad na sabi nito at hindi na siya nakakontra pa.
They proceeded at a seafood restaurant at umorder agad ito nang isang malaking lobster hindi na talaga niya maitatanggi she droll after serving it to them ngunit namo-mroblema siya kung paano makaka kain nang maayos.
Ngunit bigla siyang nakapag pasalamat sa Diyos nang maglagay ang waiter nang gloves sa tabi nila.
"Sir, ma'am enjoy your meal.."
Nakangiting sabi nang waiter and Austin took the gloves at agad na sinuot nito.
"So, what are you waiting for dig in.." waiting tilted his head as if he was just waiting to see her reaction but her gazed was already focused sa malaking lobster sa harap niya.
Buong buo pa ang lobster at ang sauce nito,na mukhang napakasarap. The plating was so nice there are also vegetables on the side at sawsawan, almost every one was eating bare hands.
Nagning-ning ang mga mata niya, amoy na amoy niya ang flavored lobster na agad na hiniwa at binalatan ni Austin, but in the corner of her eyes is the taunting gazed nang mga tao na kasabay nila kaya naalangan siya lalo na nagbubulungan ang isang grupo sa likod nila.
"Sir.. ahm, makikisalo ba ako sayo?"
Biglang nagsalubong ang kilay ni Austin sa tanong niya.
"I shouldn't asked you here kung hindi kita gustong makasalo"
He responded flatly ngunit nagulat siya nang lingunin nito ang grupo sa likod nila, ngunit nagulat siya nang hubarin ni Austin ang gloves na suot na nito.
Nakaramdam siya nang kaba,
'.. is he going to leave me?.. nahiya ba siya when he realized it..? '
Dumagsa lalo ang kaba niya nang itaas ni Austin ang kamay para kunin ang atensyon nang waiter na agad na lumapit sa kanila.
"Sir..?"
"Can we change seat?"
Nagulat siya sa tanong nito sa waiter.
"Yes sir, but the available sir is at the terrace.."
At tinuro nang waiter ang terrace na malawak pa at walang ibang kumakain.
"Don't you have a VIP table?"
Sunod na tanong pa nito at nahihiyang napailing ang waiter.
"Sorry sir, wala po"
"Ok, then I wanted to rent that terrace, It's so annoying to have a disgusting insects behind you while you only want to eat peacefully"
Nagulat siya sa sinabi nito at nakaramdam siya nang paghanga sa sinabi nito.
"C'mon Verna.."
"Y-yes sir.."
At sumunod siya dito hanggang makalabas sila sa terrace nang resturant kung saan sinalubong sila nang hangin at napaka sarap sa pakiramdam.
Akala niya kagaya lang ni Felix ang magpapakita sakanya nang kabaitan, at pinaka huling tao na naisip niya ay si Austin.
'.. why..? Why you make me feel safe Austin..? Stop being nice.. dahil hindi mo naman ako kilala.. I'm only deceiving you.. because I wanted something at alam kung oras na malaman mo ang totoo you will never forgive me.. '
Ngunit habang nakatitig siya dito, he maybe rude and a bit of cold and sometimes lunatic but still he was the man that she admired the most, at naiiingit siya kay Jenna.
'.. so lucky Jenna.. '
She missed it so much, at masasabi niyang those happy memories of her is the time na naging sila ni Austin.
Pagkaupo nila ulit ay nagsuot na siya nang gloves and Austin skinned the lobster shell, at dahil malaki iyon ay mataba at malaman Austin break it and put in on her plate.
"Eat up.."
Utos nito and she can't help but smile at him and nodded.
She grabbed the lobster at nagsimulang kumain, napaka sarap nang kain niya. At maging ito ay mukhang ganadong ganado sa pagkain, dahil nang paubos na ay umorder ulit ito and this time a king crab.
Lalo pang napasarap ang kain nila she was so overwhelmed with joy habang kasama ito, too much joy na halos hindi na niya napansin na pagtanggal niya nang gloves ay natanggal na ang ibang lotion niya.
And it's too late for her to realize, nang makauwi na siya Austin called for Lazarus para sunduin siya dahil kailangan daw ito sa HQ nila.
At siya ay umuwi na kasama si Lazarus at napahilot siya sa sintido nang mapansin ang kamay niya her true colors was now exposed at nakaramdam siya nang takot na baka napansin ni Austin iyon.
'.. how long I've been wearing that gloves?.. sana hindi napansin ni Austin.. '
Ngunit lahat nang kinababahalaan niya ay nauwi din sa wala kinaumagahan.
Austin was treating her like normal na tila walang pagbabago at mas maaga ang alis nito, dapat ay sunod na araw pa ang alis ni Austin ngunit nalaman niyang aalis na agad ito.
She felt sad dahil ito na ang huli nilang pagkikita but she has no choice.
She needs to leave him at ngayon naka plano na ang lahat.
"Verna.."
Mula sa ginagawang paglilinis nang table nang opisina nito ay biglang pumasok si Austin.
"Sir .?"
"I wanted you to have my phone number"
"P-po?"
"Give me your phone I wanted to save my number, I will surely miss you I will be out for four days so call me if anything happens here at my manor"
Nanlalaki ang mata niya sa sinabi nito at sa lahat nang sinabi nito.
'.. miss me?.. miss me!?!. '
At nagrigudon ang puso niya,but Austin walked towards her at napa atras siya.
"Give me your phone.."
Utos pa nito hindi niya alam ang gagawin niya, bakit ba ganito ang ginagawa ni Austin?
Natatarantang binutbot niya ang cellphone at binigay dito he type his number on her phone and in a minute ay binalik nito ang cellphone sakanya.
"When I return I wanted to see you first ok..?"
And Austin smiles at her sweetly at tumalikod na ito while she was left alone habang nakahawak sa dibdib.
Pinipigilan ang puso na sobrang bilis nang t***k.
Austin already left at ito na siya sa kwarto niya trying her hard to composed herself she already made a plan, she will going to enter that room tonight at wala nang makakapigil sakanya.
"I'm sorry Austin for deceiving you.. thanks for those butterfly but my brother's life is more important than my st*pid heart.."
Bulong niya she waited until twelve in the midnight at dahan-dahang nagpunta siya sa kwarto na iyon using her skills to open the door ay nagtagumpay siya and she slowly pushed the door at pagkapasok ay ni-lock niya iyon at agad na dumiretso sa kabinet.
Again she saw that beautiful gown, and look down and see the suitcase and her smiles widened she slowly bend down para damputin ang case at napangiti siya.
She also kiss the suitcase sa sobrang kasiyahan niya and hugged it at dali-daling lumabas siya nang kwarto.
And the underground way na ginawa niya, she uses it to escape.
Habang papalayo ay hindi niya maiwasang makaramdam nang lungkot.
Kahit papaano ay maraming ala-ala ang binigay sakanya nang Manor na iyon.
But one thing is important now.
"Ate will going to save you.. Phoenix.. I'm coming.."
**End of chapter**