Chapter 2
He slowly open his eyes, all his senses open at the same time. He can still feel the pain in his chest and other part of his body but one thing is for sure, his still alive. With his weak sharp eyes he scan the room where his in.
The first thing that caught his eyes was the 2door chiller at the side with a lot of medicine inside, then the life monitor, a stainless rock that full of surgical equipment. Above his head are to surgical lights, near his bed is another seems like a life monitor. He could hear his heart beat on it. Then theres IV hanging on the side, he followed the IV hose that when he realize that it was attached on his wrist.
Based on the equipment inside, the clean surrounding and the while walls he is surely that his inside the operating room however some other equipments are not usually use for human. There is also a fainting of different types of animals hanging on the other side of the wall.
He close his eyes trying to remember what happen before he passed out. He was at the parking lot with a woman trying to help him but he push her so she decided to leave. In his last blurd eyesight he saw that the woman run to him and everything went black.
He was pull from his tought when the door suddenly open, and comes in the woman he saw that night. She was looking at her phone when she comes in not paying attention on him, maybe she felt that someone was looking at her she raise her head to meet his eyes.
“Hey, you’re awake.” She said as she rush to his side and put her phone on her pocket.
“Where am I? I told you don’t call an ambulance.” He said in his cold voice. Though his thankful that his still alive, but he don’t want to worry his family about this.
“tsk! I don’t call ambulance, and for your information you’re not in the hospital, you’re inside my vet clinic operating room.” She said while checking the IV.
“What? Why here? What do you think of me, animal?” Sigaw nya dito.
“God, you’re voice is too loud, a simple thank will be enough. Besides you said you don’t need help, no ambulance so I don’t have any choice but to bring you here. I don’t want to leave you there dying. I have conscience you know.” Inis kong sagot sa kanya while crossing my arms under my chest.
Para naman syang natauhan sa sinabi. Kaya nawala ang dilim ng mukha nya. “I need water” he said in a low voice while lowering his head.
She sighed, before pouring water on the glass and hand it over to him. “By the way the stab on your chest was not that deep, though you loss quite amount of blood that’s why you lost consciousness.” She said.
Tiningnan nya ang bahagi ng dibdib nya na may bandage. “Did you treat me?” His asking while checking the wounds in his body.
“Well yeah, don’t have a choice you don’t want to be brought to the hospital.” Nakita nyang tumingin ito sa kanya, wala na ang angas nito sa mukha. Pero hindi nya parin mabasa ang iniisip nito.
“How did you manage to bring me here?” He ask after quite sometime. He look at me from head to toe that cause my brow to go up questioningly. “You’re so small, how did you manage to carry me?”
“Grabe, I maybe small but I am strong.” I told him with my smug face. But he just look at me with his don’t fall me look. “Fine, I used the stretcher to drag you here. You really are heavy you know.”
That’s explains why he’s not laying at the operating bed but on the stretcher. This woman is really something. Even he push her, she still choose to help him.
“Do you want me to call someone to pick you up?” She asked after a few minutes of silence. She can’t stand the intense staring contest this man was doing a few minutes ago. “I probably treat your wounds and stab but I recommend that you will be check by a human doctor. Just so you know, I am a vet, not a human doctor.”
She rush to him ng makita nyang dahan dahan ito bumangon muna sa pagkakahiga habang hawak ang dibdib nito.
“Easy, baka bumuka nanaman yang sugat mo. Kakatahi ko lang yan.” I said while helping him to seat.
“I’m fine, no need to call for someone.”anito habang unti unti tinatanggal ang tape ng IV nya.
“What? I can’t believe how hard headed are you?” Inis kung sita sa kanya. “If you leave here without any body to help you, your stab might open and you will lost blood again, your still weak and haven’t fully recovered.”
“Okay then, I’ll stay here to recover.” He said at akmang hihiga na ulit. Pero agad ko syang pinigilan. He look at me.
“You can’t stay here. Its almost dawn, I can’t let my staff or my clients to know that I operated human here. That against my profession.”
“Then, what will you do then? I can’t leave on my own. As you said I might worsen my condition if I force myself.”I looked at him with my unbelievable expression. Bakit parang magiging kasalanan ko pa?
“That’s why I told you to call someone to help you.”Inis kong sabi sa kanya.
“I don’t have someone to call.” Seryoso nitong sabi, na ikinatigil ko naman at tiningnan sya. I want to make sure that I heard him right. “Well, ahm there far away. Not in this place.”
“How about friend?” Tanung ko pa. Bahagya syang umiling sign na wala rin.
“Maybe you have any spare room I can use to rest just to regain my strength?” He ask.
I don’t know what came in to my mind. Dahil namalayan ko nalang na inaalalayan sya paakyat sa unit ko sa penthouse ng building. I stayed there during weekdays at umuuwi ako sa bahay ng parents ko every Friday night and spend the weekend with them. This is the first time that I bring a man inside my penthouse. Maybe dahil feeling ko his lonely and alone kaya nagmagandang loob akong patuluyin muna sya sa spare room ko. I don’t know. I just hope hindi ko ito pagsisihan sa huli.
During the day na nagstay sya sa penthouse ko, wala naman kakaiba sa kanya. But I found him funny and easy to get along. Kahit malakas na sya he still stay for a couple of days. Hmm gusto lang ata nito ng free board and logding. When he left I find it odd that I missed his presence, the penthouse is no longer the same. Kapag umaakyat ako after a tiring day, I found my self expecting to see his warm smile welcoming me, akala ko hindi ko na sya makikita ulit pero after 1 month bumalik sya at puro sugat nanaman. BadTrip naman uh huh! Ginawa nya na akong taga gamot ng sugat nya. Hanggang sa ilang beses pa itong nangyari kaya yun naging magkaibigan kami. Hanggang ngayon.
“They are the last patient today Doc.” Sabi sa akin ni Blare ang Secretary ko. Matapos umalis ang huling client namin na nagsusuka ang alagang Husky.
“Okay sige, nasa penthouse lang ako kung biglang may pasyenteng dumating.” Sabi ko sa kanya bago inihanda ang gamit ko para umakyat.
“Okay Doc.” Nakangiting sagot nito.
Kinuha ko ang aking bag at lumabas na ng clinic. May elevator sa building pero mas pinili kong maghagdan ito narin kasi ang nagsisilbing execise ko.
Nang marating ko ang penthouse sa ikatlong palapag dumiretsu ako sa unit na inuukupa ko. Pagpasok ko palang amoy ko na ang nilulutong ulam ni Zac. Ibinaba ko ang bag ko sa side table at hinubad ang white coat ko bago pumasok sa kusina.
Napabusangot ako ng makita ko sya sa kusina. Hinanap ko sa paligid ang t-shirt nya, nakita ko itong nakapatong sa upuan kaya kinuha ko.
“Oh you’re here na, It’s almost do—Hey.” Natigil ito sa sinasabi ng ibato ko sa kanya ang damit nya.
“Can you please ware your shirt?” Inis kong sita sa kanya. Panu ba naman nagluluto sa kusina ko na half naked, at apron ko lang ang suot pang itaas. My God baka may makakita sa kanya sa ganyang ayos ano pang isipin sa amin.” Hindi ka dapat naghuhubad ng shirt mo kapag nasa loob ka ng unit ko baka may makakita sayo kung ano pa isipin.” Sa halip na magsuot ito ng tshirt ngumisi pa ito sa akin.
“Hindi ka ba natutuwa may macho kang chef.” Sabi pa nito sabay taas taas pa ng dalawang kilay nito. Sinamaan ko ito ng tingin. Yung tinging parang mangingisay nalang sya sa kinatatayuan nya. Nagtaas ito ng dalawang kamay na parang sumusuko. “Fine! isusuot ko na ang tshirt ko.” Nakanguso nitong sinuot ang tshirt nito kaya naman nangiti na ako. Parang bata lang!
Umupo ako sa island stall at ipinatong ang dalawang siko sa mesa at sinalo ng kamay ko ang aking dalawang pisngi. “Ano bang niluluto mo? Mabango eh amoy masarap.”
“Sweet and sour Tuna” sagot nito. Nawala na pagnguso nito at napalitan ng matamis na ngiti. Pinatay nito ang induction cooker at isinalin sa serving plate ang ulam. Tatayo na sana siya para tulungan ito sa paghain pero pinigil sya nito. Sya na daw bahala. At home na at home talaga ito sa unit nya. Mula kasi ng dinala nya ito dito nung unang beses na magkakilala sila ng mag 50/50 ito, naging komportable na ito sa unit nya. Feeling nakatira dito kung umasta. Nakailang luto narin ito dito kaya alam na alam nya kung saan nakalagay lahat ng gamit.
He get a spoon at sumandok ng kaunti sa ulam bago isinubo sa kanya.
“So what do you think?” Tanung nito pagkatapos nya tikman ang isinubo nito.
“Hmm pwede na.” Maikling sagot niya na kita nyang ikinalaki ng mata nito kaya lihim syang napangiti.
“What? Pwede na? yun lang masasabi mo sa luto ko?” reklamo nito. Hindi nya mapigilan ang tumawa. Ang cute talaga nito pag naiinis. Sama ng tingin nito sa kanya.
“Just kidding. Delicious as ever.”Nakangiti kong sabi dito. Kita nya ang paglawak ng ngiti nito.
Masarap talaga itong magluto. Hindi mo akalain sa itsura nito na magaling itong magluto. As usual marami nanaman syang nakain dahil dito. Sya kasi wala na syang time para magluto. Kadalasan sa labas nalang sya kumakain kung hindi sya nakakauwi sa mansion. Pagkatapos nilang kumain sya na ang naglinis ng pinagkainan nila, nakita nya namang nasa sofa si Zac at nanonood ng TV.
“Hindi ka pa ba uuwi?” Tanung ko dito pagkatapos kong maglinis sa kusina. Umupo rin ako sa dulong side ng sofa na inupuan nya. Nagulat pa ako ng bigla nalang itong humiga at umunan sa mga hita ko.
“This is much better.” Anito
“Okay ka lang ba? Anung nangyayari sayo?” Tanung ko dito. Medyo kinakabahan ako sa mga kinikilos nya. Sa totoo lang nahihirapan ako nitong mga nakaraan. Medyo dumidikit kasi ito sa akin at hindi ko maintindihan ang sarili ko dahil parang hindi nagiging normal ang t***k ng puso ko. Pinag-iisipan ko na ngang magpacheck-up sa doctor ko baka mamaya may problema nanaman ang puso ko.
“I just want to feel you, babe.” Mahinang sagot nito na rinig ko parin.
“Babe ka dyan!” Angal ko dito. Nahampas ko tuloy ito sa braso na kinadain nya dahil natamaan ang sugat nya.
“Ouch babe ang sugat ko.” Daing nito sabay hawak sa brasong nasugatan.
“Sorry! Sorry!” Alo ko dito bago tiningnan ang sugat nito. “Ikaw kasi kung anu-ano ang lumalabas dyan sa bibig mo.”
“Sinasaktan mo na ako babe, hindi pa man din tayo kinakasal.” Ungos nito na lalo kong kinagulat at kinapintig ng puso ko.
“Hoy Zac, umayos ka nga ng upo. Kung anu-ano yang pinagsasabi mo.”Saway ko dito. Alam kong nagbibiro lang ito at pinag titripan lang ako. Kaya lang parang hindi maganda ang nagiging epekto sa akin kaya kailangan ko itong patigilin.
“Ayoko!” Ungos nito na umikot pa at yumakap sa bewang ko. Isinubsob pa nito ang mukha sa tyan ko. Na kinahigit ng hininga ko. Lalong lumalala ang irregularity ng t***k ng puso ko, wala sa sariling inihawak ko ang aking kamay sa dibdib ko. s**t! May problema ka nanaman ba? Tiningnan ko si Zac sa tyan ko. Bakit ganito ang nararamdaman ko?
“Zac, wh--..”
“Just let me stay like this for a while babe,” he said in a deep voice. May kakaiba sa boses nito na habang sinasabi ang katagang yun na parang naghatid ng kilabot sa kaibuturan niya at inaalisan sya ng lakas na sawayin ito at hayaan nalang.
Ilang oras ng nakaalis si Zac pero nandito parin ako sa Sofa, tulala at hindi mapakalma ang sarili. Ano bang nangyayari sa akin. Ngayon lang ako nagkaganito. Gosh, I think I need to visit my doctor.