Hindi na mabilang ni Arruba kung ilang gabi na siyang umiiyak. Hindi na rin niya maalala kung ilang beses na siyang nasampal ng ama. Ang tanging tumatak sa dalaga ay ang katotohanang pagkatapos siyang makuha ng ama ay agad silang lumipad pabalik ng Berlin.
Her heart hurt everytime she remembered the image of Callen held captive by her father's goons. Mas lalong sumasakit ang puso niya kapag naaalala kung paano ito nanlaban para makuha siya. Kung paano napalitan ang masayang mukha nito ng lungkot nang makita siyang papalayo.
She tapped her chest, slowly. Naninikip na naman ang dibdib niya. She crawled herself to bed and let her tears fall. Bakit ba kasi kapag gusto niya ang isang bagay ay ipinagkakait naman sa kaniya ng pagkakataon? Bakit kapag gusto na niyang maging masaya, ayaw naman
