5Set | FRIEND ZONE

องศาเดียวที่จะรัก 19

พี่เซย์ขับรถมาส่งฉันโดยมีพี่จีน่านั่งข้างๆ พี่จีน่าพยายามคุยกับฉันตลอดทางแต่บอกตรงๆ ว่าฉันไม่มีกระจิตกระใจจะคุยเลย เหมือนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว รอจนกระทั่งรถของพี่เซย์เลื่อนมาจอดหน้าคอนโดพี่จีน่าก็ตามลงมาส่งฉันด้วย

"ขอบคุณนะคะพี่จีที่มาส่งทั้งที่ฝนตกหนักมากเลย"

"น้องขวัญไม่สบายใจเรื่องอะไรหรือเปล่าบอกพี่ได้นะ น้องขวัญดูไม่โอเคเลย หรือคิดมากที่องศามันไม่รับสาย ให้พี่โทรให้ดีไหม"

"ไม่เป็นไรค่ะพี่จี ถ้าหนูโทรแล้วพี่องศาไม่รับ แต่ถ้าเป็นพี่จีโทรแล้วพี่องศารับ มันก็อาจจะแปลว่าพี่องศาไม่ได้อยากคุยกับหนูตอนนี้ไหมคะ" ฉันพยายามฝืนยิ้ม เช่นเดียวกับพี่จีที่ส่ายหน้าไปมาทันที

"ไม่สิ มันต้องไม่เป็นแบบนั้น" พี่จีน่าดึงมือฉันไปจับเอาไว้

หรือตอนนี้สิ่งที่ฉันคิดมาก มันกำลังทำให้พี่จีน่ากังวลตาม หรือฉันควรคุยกับพี่จีน่าหรือถามออกไปตรงๆ ว่าสิ่งที่ฉันเห็นมันหมายความว่ายังไง ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร แล้วถ้าฉันถามฉันจะได้รับความจริงหรือเปล่า หลายคำถามมันตีกันรวนอยู่ในหัว แทบแยกไม่ออกเลยว่าควรจัดการกับความรู้สึกในตอนนี้ยังไงดี

"พี่ขอโทรศัพท์หน่อยได้ไหมคะ" ฉันปลดล็อกโทรศัพท์ของตัวเองก่อนจะยื่นมันให้พี่จีน่าแทนคำตอบ

เห็นพี่จีน่าเข้าไปที่ไลน์ก่อนจะแอดไลน์ตัวเองไว้ในนั้น

"น้องขวัญมีไลน์พี่แล้ว ถ้ามีเรื่องอะไรไม่สบายใจคุยกับพี่ได้นะ คุยกับพี่ได้ทุกเรื่องเลยไม่ต้องเกรงใจ และไม่ต้องคิดอะไรมากด้วย เทคแคร์นะน้องสาว" น้ำตาของฉันคลอเบ้า สิ่งที่ทำได้ก็คือการพยักหน้ารับและพยายามฝืนยิ้มออกมา

"สรุปวันศุกร์นี้ยังไปด้วยกันเหมือนเดิมนะ อย่าทิ้งพี่ไว้กลางทางนะ พี่อยากให้น้องขวัญไปด้วยมากๆ อย่างน้อยๆ ในวันเกิดพี่ก็ไม่อยากเสียใจไม่ว่าจะกับเรื่องอะไรก็ตาม" นอกเหนือจากสิ่งที่ทำให้ฉันคิดมาก ฉันกลับเห็นแววตาเป็นกังวลของพี่จีน่าอย่างชัดเจน

เหมือนเขาก็มีเรื่องที่ทำให้รู้สึกไม่สบายใจไม่ต่างจากฉันเลย

"ไม่เปลี่ยนใจแน่นอนค่ะ ถ้าพี่จีอยากให้หนูไปหนูก็จะไป"

"น่ารักอีกแล้ว ขอบใจนะน้องสาว ตอนนี้ก็ขึ้นห้องได้แล้วถูกละอองฝนเดี๋ยวไม่สบายเอา ถึงห้องต้องรีบเช็ดผมนะ"

"พี่จีกลับดีๆ นะคะ ฝากขอบคุณพี่เซย์ด้วยนะ"

"ได้เลย บายนะ" ฉันโบกมือให้รุ่นพี่สาวแทนคำตอบก่อนที่พี่จีน่าจะกลับไปขึ้นรถตามเดิม

ฉันถอนลมหายใจออกมาเบาๆ ภาพบาดตาที่เห็นก่อนหน้านี้ยังฉายชัดอยู่ในหัว ไม่ชอบความรู้สึกไม่สบายใจเหมือนอย่างตอนนี้เลย!

[ END ]

-องศา-

ครืด~ ครืด~

โทรศัพท์มือถือที่สั่นสะเทือนอยู่ในกระเป๋ากางเกงตอนที่ผมนั่งกินข้าวอยู่กับคัพเค้กอีกครั้ง หลังจากที่ก่อนหน้านี้มันดังสามครั้งติดเพราะของขวัญเป็นคนโทรมา

ผมล้วงมันออกมาจากกระเป๋า พร้อมกับเหลือบตามองรายชื่อเพราะคิดว่ามันยังเป็นรายชื่อเดิมที่โทรมาก่อนหน้านี้ แต่มันไม่ใช่ จีน่าต่างหากที่เป็นคนโทรมา

"มีไรจี" ผมรับสายต่อหน้าคัพเค้ก เพราะคัพเค้กเองก็รู้จักจีน่าอยู่แล้ว

(อยู่ไหนองศา ส่งยัยนั่นเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?)

"...กินข้าวอยู่มีอะไรไหม เอาอะไรหรือเปล่าเดี๋ยวซื้อกลับไปฝากถามไอ้พวกนั้นด้วย จะได้ซื้อกลับไปฝากให้ครบทุกคน"

(ฉันมีปัญญาซื้อกินเอง)

"ว่าไงนะ" เสียงของจีน่าแข็งกระด้างไปจนผมชักสงสัย คิ้วดกเข้มขมวดเข้าหากัน แต่ถึงอย่างนั้นก็พยายามปั้นสีหน้าเรียบเฉยเพราะคัพเค้กเงยหน้ามอง

(ฉันรู้นะว่าก่อนหน้านี้คู่หมั้นแกโทรหาแกแต่แกไม่ยอมรับสายเพราะแกอยู่กับยัยนั่น แกช่วยคิดถึงความรู้สึกของน้องขวัญบ้างนะองศา แกอาจจะรู้สึกชอบยัยนั่นมาก ส่วนกับน้องขวัญแกก็อาจจะทำเพราะมันเป็นหน้าที่อ่ะนะ แต่ถ้าจะมาทำอะไรลับหลังกันแบบนี้ฉันว่าแกยกเลิกทุกอย่างก่อนเถอะ ถ้าน้องมันจะเดือดร้อน อย่างน้อยๆ น้องมันก็ไม่ต้องมารู้สึกเจ็บเวลาโดนหักหลังไหม คิดให้ดี กับยัยคัพเค้กอะไรนั่นฉันไม่โอ!) จีน่าสาดคำพูดเข้ามาไม่ยั้งจนผมแทบกดลดเสียงไม่ทัน พูดจบมันก็วางสายปล่อยผมไว้กับความรู้สึกชาๆ

"จีเหรอ โดนตามตัวแล้วหรือเปล่า เราอิ่มแล้วนะ" คัพเค้กวางช้อนบนจานแล้วยิ้มให้ผม

"โมโหหิวแหละ สั่งอะไรก็ไม่รู้ยาวมาก" ผมเหลือบตามองหน้าจอโทรศัพท์มือถือเพียงนิด เห็นว่ามามีไลน์ที่ของขวัญส่งมาแต่ผมยังไม่ได้เปิดอ่านเพราะเสียงของคนตรงหน้ายังดังออกมาต่อเนื่อง

"เราฝากขอโทษจีด้วยนะ สั่งอะไรกลับไปฝากไหมเดี๋ยวเราสั่งให้"

"ก็ดีนะ เอาข้าวมันไก่รวมห้าถุงละกัน"

"ป้าคะ ข้าวมันไก่กลับบ้านห้าชุดค่ะ"

"ได้จ๊ะ" ป้าคนขายตอบรับ เห็นว่าคัพเค้กยิ้มกลับอย่างเป็นมิตร เคยได้ยินหลายคนพูดว่าเธอเป็นผู้หญิงหยิ่งๆ ไม่เห็นว่ามันจะเป็นแบบนั้นเลยสักนิด

"วันนี้เราเลี้ยงได้ไหม เมื่อวานองศาเลี้ยงข้าวต้มแล้ว"

"ไม่ดิเดี๋ยวเราเลี้ยงเอง"

"ไม่เอาอ่ะ จะให้มาเลี้ยงแบบนี้ตลอดเลยมันก็ไม่ได้ปะ"

"งั้นเอาไว้ค่อยเลี้ยงคราวหน้า วันนี้เราจ่ายก่อน ซื้อกลับไปฝากพวกนั้นตั้งห้าถุง เราจ่ายเอง"

"เอางั้นก็ได้ แต่รอบหน้าเราขอเลี้ยงบ้างนะ"

"ครับ" ผมตอบรับสั้นๆ เผลอมองรอยยิ้มสวยๆ แกมเศร้าเนิ่นนาน

ผมรอรับข้าวมันไก่ก่อนจะไปส่งคัพเค้กที่ที่พักของเธอจากนั้นก็แวะไปที่คอนโดของฉลาม คิดว่าทุกคนจะรวมตัวกันอยู่ที่นั่นเหมือนทุกครั้ง แต่เปล่าเลย มีแค่ฉลามที่อยู่กับผู้หญิงของมัน

"อะไรของมึงวะ โผล่มาเวลานี้เพื่อ?"

"กูก็นึกว่าทุกคนจะอยู่ที่นี่ไหม จีมาที่นี่หรือเปล่า"

"ไม่มา ถ้ามึงจะมาถามหาจีแล้วทำไมมึงไม่โทรหามันเองวะ แล้วนี่มึงไปไหนมา อะไรเข้าสิงให้ซื้อข้าวมันไก่มาเยอะแยะวะ"

"กินๆ ไปเถอะน่า กูเอาไว้นี่ละกัน"

"เดี๋ยว สรุปมึงไปไหนมา? มึงไอ้เซย์และจีกลับช้าสุดแล้ว แล้วอยู่ๆ มึงมาถามหาจีที่นี่นี่นะ มึงไปไหนมาวะ"

"ไปกินข้าวมา"

"ข้าวมันไก่นี่นะ ไอ้เวร ปกติมึงแดกข้าวมันไก่ซะที่ไหน" ไอ้ฉลามจ้องหน้าผมอย่างคาดคั้น เกลียดความช่างสังเกตและขี้จดจำของมันฉิบหายเลย

"กูไปกับเค้ก"

"...มึงเอาจริง?"

"ในเมื่อสุดท้ายกูกับของขวัญก็ต้องจบกันอยู่แล้ว ตอนนี้กูจะคุยกับคนที่กูชอบนี่ไม่ได้เหรอวะ" สีหน้าไอ้ฉลามเครียดขึ้นมาทันที

อาจจะเป็นเพราะว่ามันไม่เคยเห็นผมเป็นแบบนี้ เหมือนที่ผมเองก็ไม่เคยเห็นมันเครียดแบบนี้มาก่อนเหมือนกัน

"หรือมึงคิดว่าไง หรือถ้าเป็นมึงมึงจะทำยังไง"

"กูก็ต้องไม่กล้าทำร้ายความรู้สึกน้องหน้าตุ๊กตาไหมวะ ความจริงพวกมึงไม่เคยรักกันก็จริง แต่ตอนนี้สถานะของพวกมึงคือเป็นคู่หมั้นกันเว้ย ถ้าน้องรู้สิ่งที่มึงทำมันก็ทำให้น้องเข้าใจว่ามึงหักหลังเขาปะวะ"

"กูเห็นมึงควงผู้หญิงไม่เลือกหน้าเลยนะ มึงเคยรู้สึกผิดแบบนี้กับเรื่องของตัวเองไหมวะ" ผมถามกลับ ไอ้คนที่พูดจาดูดีเมื่อกี้นี้ถึงกับถอนลมหายใจออกมาทันที

"งั้นก็แล้วแต่มึงเถอะ จะทำอะไรก็เรื่องของมึง เสร็จธุระแล้วก็รีบออกไปซะ เด็กกูรอ"

"เหอะ เอาแม่งทุกวันไม่เบื่อบ้างเหรอวะ" ผมปรายสายตามองไปยังห้องนอนของฉลามซึ่งเด็กของมันอยู่ในนั้น

"เรื่องของกู ส่วนมึงก็เอาเรื่องของตัวเองให้รอดก่อนก็แล้วกัน"

[ END ]

--------

1 คอมเมนต์

เท่ากับ

1 ล้านกำลังใจนะคะ