LAVANDER'S SHADOW

LAVENDER' SHADOW 1

Francisca POV:

“Help! Help!” Mga sigaw ng isang babaeng humihingi ng tulong.

“You can’t scape from me darling. No one would hear your screams, only me.” Ngumiti ang lalaki ng kakilakilabot na siyang nakapagpatayo ng kanyang mga balahibo.

“LUMAYO KA!” Umiiyak na tugon ng isang babae at pilit lumalayo sa lalaki. Puno ng takot ang kanyang maamong mukha. Takot ang pirming bumabalot sa buong katawan niya.

Kinuha niya ang nakitang vase at ibinato iyon sa lalaki ngunit hindi niya ito natamaan dahil agad na naka-iwas ang lalaki. Ngumisi pa sa kanya ito na lalong nagpataas ng kanyang mga balahibo.

“Matagal na akong takam na takam sayo, at ngayong wala ng magiging sagabal sa mga plano ko ay magiging akin ka na.” Manyak na wika nito sa kanya na mas lalo niyang ikinatakot. Patuloy pa ring umaatras ang mga paa niya palayo sa lalaki, umiiyak at lahat ng mahawakan ay ibinabato rito, pero kahit anong gawin niya ay parang wala lang sa lalaki ang mga ito dahil patuloy pa rin ito sa paglapit sa kanya. Her mind is blank, wala siyang maisip na paraan upang makatakas sa kapahamakan ang tanging nasa isip niya lamang ay takot at pangamba sa sariling kaligtasan.

Wala na siyang nagawa kundi ang tumakbo dahil iyon na lamang ang naisip ng kanyang sariling utak. Tumakbo siya pababa ng hagdan at akmang magtutungo siya sa malaking pinto ng bahay ngunit hindi niya tinuloy dahil alam niyang ni-lock na ng lalaki iyon, hanggang sa wala na siyang mapuntahan - - kundi ang kusina. Doon ay naabutan siya nito.

“Please, I’m begging you. Hindi ako magsusumbong kahit kanino, just don’t hurt me uncle.” The girl begged but the man shows no mercy to the little girl. Sinubukan niyang tumakbo pang muli ngunit agad na siyang napatili ng maabutan siya ng lalaki at hawakan sa bewang. Agad na nagwala siya sa pagkakahawak ng lalaki, nanginginig ang kanyang buong katawan sa takot. Her cries and sobs filled the whole kitchen, her screams are so loud. Nanlalaban siya pero hindi niya magawang makawala dahil sa sobrang higpit ng pagkakahawak sa kanya nito.

“Akin ka na ngayon, wala ng magiging sagabal.” Hinalikan siya nito sa leeg pero pilit pa rin siyang nagwawala para lang makawala sa hawak ng lalaki. Pero kumpara sa lakas niya ay walang-wala iyon sa lakas ng lalaking may hawak sa kanya ngayon.

“Please! NO! NO! NOOOOOO! HELP ME! HELP ME!” Malalakas na sigaw ng babae but the man didn’t stop there.

She was pinned in the wall, her two hands are firmly hold by the man and pinned it in the wall.

Her white dress is torn because of the man. Namalayan niya nalang ang sariling nakawala sa mga mahihigpit na hawak ng lalaki. Namimilipit ito sa sakit habang nakahawak ito sa pang-ibabang bahagi ng katawan niya. “YOU LITTLE BRAT!” Namimilipit sa sakit na sigaw ng lalaki sa kanya. Nang agad na makawala siya ay agad niyang kinuha ang kutsilyong nakita niya. And when the man walks to her, namalayan nalang niyang nakatarak na ang kutsilyong hawak niya sa dibdib ng lalaki.

A loud screms filled the kitchen, screams in horror, shocks, scared. A lot of blood spilled on the man’s chest. Her hands are shaking; her mind went completely blank.

Nagising siyang pawisan at halos hinahabol na ang paghinga. Isang bangungot. Tumayo siya sa kanyang kama at lumabas ng kwarto para magtungo sa kusina. Kumuha siya ng malamig na tubig sa ref at ininom iyon. Matapos niyang uminom ay naupo siya sa isang silya at napasuklay sa kanyang buhok.

Gabi-gabi ay ganito siya. Walang gabi na hindi siya binabangongot. Napahinga nalang siya ng malalim habang sinusuklay ng mga kamay niya ang buhok niya.

Na-paangat siya ng tingin ng makarinig ng kaluskos.

“Did you take your medicine?” My Father asked. He is concerned, I can see it in his eyes; the guilt.

“I did dad, don’t worry about me I’m fine.” I assured him.

“If only I was their, you would never experience that thing.” Puno ng pagsisising turan niya.

“It’s all in past dad, and besides it’s not your fault.”

“It’s my fault darling.”

“No dad, huwag mong sisihin ang sarili mo kasalanan ko rin at sumama ako kay Mom noon kahit pinagbawalan mo ako.” Agad na putol ko sa sasabihin pa niya.

“Your so strong darling.” He caressed my cheeks and kissed me in my forehead. Ngumiti naman ako.

My dad dropped me off in school. I have my own car but I don’t want to drive it. Naglalakad ako sa side walk ng school ng mapadaan ako sa nagkukumpulang magbabarkada na nakatambay sa isa sa mga bench dito sa school.

“The nerd is here.” I heard one of the girls said. But I remained focus on my way, ni hindi ko na sila binalingan ng tingin at deretso lang na naglakad.

Everyone calls me nerd. Why? Because of my looks, because of the things that I wore. Lagi kasi akong nakasuot ng palda na abot hanggang sakong, isang flat na sandal at t-shirt na blouse na hindi nag-match sa suot kung palda. I was wearing a big rounded eyeglass. And my black hair is braided into two. Lagi akong may hawak na libro na siyang hilig ko ng gawin. I have no friends because no one like to be friends with me, at masaya ako roon. Hindi ako masaya na wala akong kaibigan pero masaya ako dahil alam kung sa sarili kung madali akong magtiwala sa kahit na sinong taong lumapit sa akin. Marami ng tao ang sumira ng tiwala ko, and if dressing in this way will shoo them away then I will dress like this forever.

Mas gusto ko pang mapag-isa kaysa magkaroon ng kaibigan na sa huli ay pagsisihan ko rin.

Pagkapasok ko sa room ay agad na naman akong pinagtitinginan ng mga kaklase ko.

I know they all judging me on how I look. Bukod sa pangit ko kasing pananamit ay ang itsura ko, hindi talaga ganito ang itsursa ko pero pinili kung maglagay ng kahit na ano sa mukha ko para lang magmukhang pangit. Pinakapal at pinalapad ko ang kilay ko, naglalagay ako ng malaking pekeng nunal sa kanang pisngi ko, wala akong ka-make up make up sa mukha. And I do this for my own sake and safety.

No one is allowed to bully me physically because they all know that like them I am from in a wealthy family too.

Habang naghihintay sa professor namin ay binuklat ko ang librong hawak ko at pinagpatuloy ang pagbabasa. I was now in college, third year na ako at ang kinuha kung kurso ay Architect. Sobrang iingay nila kaya kinuha ko ang airponds ko at nagpatugtog ng music. I was minding my own business when someone threw a crampled paper on me. Tumingin ako sa may gawa nun at nakita kung tumatawa sila. Kinuha ko iyon at binuklat, mas lalong lumakas ang tawa nila ng binuklat ko na iyon.

Ang laman ng papel na iyon ay drawing, drawing ng mukha ko na ginawang witch. Hindi ko na lamang pinansin iyon at nilukot muli ang papel. “What now nerd, are you going to cry now?” Tawa at nang-aasar na turan ng lalaki. Hindi ko na lamang ito pinansin at pinapatuloy ang pagbabasa.

There words are no longer affect me. There words don’t hurt me at all, because I don’t longer feel the pain. Manhid na ang buong pag-iisip ko, kahit ang puso ko ay matigas na rin.

I already feel the worst pain in my past and bullying me won’t affect me at all.

Our professor entered and I put down the book I was reading and put my attention on what she was discussing.

Habang abala ako sa pakikinig ay naramdaman ko namang may bumabato sa akin mula sa likuran, malalakas pa silang natatawa habang pinag-tri-tripan ako. “Mr. Agoncillo, what’s the commution all about. Is their funny up there. You can share it to the whole class so that we can all laugh.” Masungit na pagpuna ng prof namin sa mga nag-iingayang lalaki sa likod.

“Why don’t you ask Ms. Desiderio ma’am. She started it.” Sagot ng lalaki sa prof namin.

“Totoo ba yon Ms. Desiderio?”

Tumayo ako at sumagot. “No ma’am, they are actually making fun of me.” Tumingin ako sa lalaking tinawag ni ma’am, at sobrang sakit ng mga pinupukol nitong tingin sa akin.

“What? I’m just telling the truth.” I said raising my left eyebrow.

Hindi na siya nakapag-angal ng tawagin siya ni ma’am sa harap. “Freak.” Saad nito sa akin ng tumapat ito sa akin.

Pagkatapos ng klase ay dapat deretso na ako sa library dahil mamaya pa naman ang sunod na klase ko. Ang library talaga ang paborito kung tambayan, doon kasi ay mas tahimik.

Kaso ay nagtaka ako ng maraming tao ang nasa hallway pagkalabas ko ng room.

Nagkakagulo sila, at hindi ko alam ang pinagkakaguluhan nila. Nang medyo gumilid ang ilan ay doon ko nakita ang sinasabi nilang mga popular na tao rito sa campus. Dumaan sila sa harap ko at agad akong napansin nung babaeng ngumunguya pa ng bubblegum. May nakaakbay sa kanyang lalaki na hindi ko alam ang pangalan. Lima sila sa grupo, lagi ko silang nakikita. Dalawang babae at tatlong lalaki. She gave me an envelope, inap-indown pa ako nito.

Tinignan ko lang ang hawak nito at tinignan ito pinapahiwatig na para saan yan. “A party. We will invite you kung gusto mong pumunta di pumunta ka, kung ayaw mo huwag ka nalang pumunta. No one would like your presence there anyway.” Tumawa pa sila sa sinabing iyon ng babae sa akin. “Then why would you give me an invitation if you don’t want me to be there. Anyway nevermind.” Kinuha ko nalang ang invitation at ako na ang naunang tumalikod.

Yeah, they may all know that im a nerd but they all know that I’m †he most vulnerable with words. Tahimik ako pero hindi rin ako nagpapatalo.