"Bir daha duy o zaman Ateş Karahisar! Sen bir psikopatsın!"
Bu sözlerim, nedensiz bir pişmanlığa sürükledi beni. Pişmanlık hissediyordum ama bu pişmanlığın nedenini bulamıyordum. Ateş'i üzmek umrumda değildi, onu kızdırmak da umrumda değildi, bana vurması ondan daha da nefret etmem dışında hiçbir işe yaramazdı. Benden güçlü olabilirdi, ona karşı koymamı da engelleyebilirdi ama benim ondan nefret etmemi engelleyemezdi.
Hayatım boyunca o kadar çok dayak yemiştim ki artık dövülmekten korkuyordum. Bu, çok acı ve çok mide bulandırıcı bir histi. Bazı kızların kaderi kötü çizilmişti, kimse yaşamak için başkasına muhtaç olmak istemezdi ama hayat şartları insanı öyle çok zorluyordu ki hiç istemediği insanların boyundurluğu altına girmek zorunda kalıyordu. Üniversite mezunu olmama rağmen iş bulama
