Hayat dağıtırdı bazen seni. Hayallerini, benliğini... Balonuna ip bağlayıp gökyüzüne bırakmış gibi bırakmıştım ruhumu gökyüzüne. Bu belki bir vedaydı benim gönlümde belki de bir serzeniş. Ama her iki ihtimalde de kaybeden bendim. Hayat bana çok tokat vurmuştu, çok kez kanatmıstı dizlerimi. Her seferinde bu son demiştim, tekrar düşmüştüm en dibe.
Ama dibi görmenin güzel yanı da vardı. Düşecek başka yerin kalmıyordu, mecburen ayağa kalkıyorsun.
Yirmi üç yaşındaydım, bir ay sonra yirmi dört olacaktım. Yirmi dört yıllık bu hayatımda şöyle geriye dönüp baktığımda acı, hayal kırıklığı, gökyaşından başka bir şey görmüyordum.
Bir filmin en acıklı sahnesiydi benim hayatım. Bu sahnenin çilesini yıllarca nasıl çektim anlamadım.
Ne zaman anlardı ki insan gerçeği? Hayatın tokadını okkalı bir şekild
