"พื้นที่ตรงนี้ไม่อนุญาตให้เข้าใกล้ครับ คุณปุณณิศา" บอดี้การ์ดคนเดิมเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด แววตาหลังเลนส์แว่นดำฉายรังสีคุกคามออกมาแทนที่ความนอบน้อม
"ทำไมล่ะคะ" ปุณณิศาหยุดฝีเท้า เงยหน้ามองกำแพงมนุษย์ตรงหน้าโดยไม่แสดงอาการตื่นตระหนกออกมาให้เห็น "ฉันแค่จะไปดูแปลงดอกไม้ตรงกำแพงฝั่งนู้น มันอยู่ในรั้วบ้านไม่ใช่เหรอคะ ทำไมฉันถึงเดินไปดูไม่ได้"
"บริเวณประตูด้านหลังเป็นจุดอับสายตาและมีความเสี่ยงด้านความปลอดภัยครับ" เขาตอบด้วยข้ออ้างที่ฟังดูเป็นทางการ "เพื่อความปลอดภัยสูงสุดของคุณปุณณิศา กรุณาเดินกลับไปที่โซนด้านหน้า หรือกลับเข้าไปพักผ่อนด้านในตัวบ้านเถอะครับ"
ปุณณิศาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เธอกวาดสายตามองเลยไหล่ของบอดี้การ์ดไปยังประตูรั้วเหล็กด้านหลัง มันถูกล็อกด้วยแม่กุญแจเหล็กขนาดใหญ่ และมีโซ่เส้นเขื่องคล้องทับไว้อีกชั้นหนึ่ง ไม่มีทางที่พวกมาเฟียข้างถนนจะพังเข้ามา
