เกิดใหม่ไปเป็นเมียพญานาคราช

ตอนที่5:วางยาทำให้ค่อยๆเสียโฉม

ที่ตำหนักใหม่ของพระธิดาขวัญกมลฤดี ในระหว่างที่บ่าวนางกำนันคนสนิทของเธอกำลังเคลิ้มจะหลับอยู่ข้างๆเตียงนอนของพระธิดา ก๊อกๆๆเสียงเคาะที่บานประตูใหญ่ สาวนางกำนันคนสนิทสะดุ้งโหยง นึกว่าพระธิดาทรงเสด็จกลับมาแล้ว จึงรีบงัวเงียขยี้ตาแล้วเดินไปเปิดประตู แต่พอบานประตูแง้มออกสาวกำนันก็ตกใจนางเอามือทาบที่หน้าอกเบาๆ*ปัดโถ่…ข้าก็นึกว่าผี มีอะไรหรือมาดึกดื่นขนาดนี้ แล้วนี่พวกเอ็งเป็นบ่าวนางกำนันตำหนักไหนรือ…/เมื่อถูกซักไซ้ถามเข้านางกำนันพวกนั้นก็ทำเป็นปั้นหน้ายิ้มแฉ่งอย่างเป็นมิตรก่อนจะยื่นถ้วยน้ำแกงฝันหวาน ส่งให้กับนางกำนันคนสนิทของพระธิดา *เอ็งรีบๆเอาไปให้ว่าที่พระชายาเอกของเอ็งกินซะ ก่อนมันจะเย็นชืดซะก่อน พระสนมชูสี ของพวกข้าใจดี เห็นว่านางพึ่งมาใหม่คงอยากจะมีสหายเคียงข้างกายบ้าง จึงได้ลดตัวลงมาสานสัมพันธ์ด้วย /นางกำนันคนสนิทได้แต่ยืนงงว่าพระธิดาของตนนั้นอยากไปสนิทกับพระสนมชูสีอะไรนั่นตอนไหน *ฮ้าว…คิดไปก็เท่านั้น/นางกำนันคนสนิทรีบยกถ้วยที่ใส่น้ำแกงฝันหวานเข้าไปตั้งไว้ใกล้กับเตียงนอนของพระธิดา

*อ๊า!!!…อ่า/น้ำสีขาวถูกพุ่นออกมาจากเนินอวบอูมของสาวเลอะเต็มมือใหญ่หนาของเจ้าชายหลิงปู้อี๋สุดหล่อ *ให้ตายเถอะ…นี่ฉันเผลอให้เขาช่วยจนเสร็จกิจงั้นหรือ ตายๆๆๆหน้าไม่อายจริงๆเลยฉัน/เสียงในหัวของขวัญดังก้องสะท้านเมื่อเธอถึงจุดสุดยอดได้ด้วยนิ้วมือแข็งใหญ่ของเขาเอง รสสัมผัสที่เสียวกระสั่นแบบนี้ทำให้ขวัญชักจะเริ่มติดใจขึ้นมาแล้วเพราะตอนที่เธอยังเป็นยัยคุณหนูอ้วนดำในชาตินั้นสาบานเลยว่าเธอไม่เคยได้ลิ้มลองมันเลยแม้แต่ครั้งเดียว…!!

*เจ้าชอบมั้ยที่รัก…น้ำเสียงกระเส่าร้อนวาบใกล้กับริมฝีปากบางที่ถูกดูดกลืนเคล้าคลึงนานจนสีซีดเล็กน้อย *อ่า…/เมื่อได้ยินเสียงครางเช่นนี้จากลำคอแกร่งของเขาทำเอาขวัญขนลุกวาบขึ้นมาทันที เขาเริ่มนวดคลึงเนินอวบอูมที่เปียกแฉะของเธออีกครั้ง ริมฝีปากหนายังคงคลอเคลียอ้อยอิ่งอยู่ที่ริมฝีปากบางของเธออยู่แบบนั้นนานพอที่น้ำสีขาวขุ่นจะไหลทะลักพุ่งติดมือใหญ่หนาของเขาอีกครั้ง *อ่า…เจ้าพี่คะ…ข้า/ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดต่อเขาก็เริ่มกอดรัดร่างเล็กๆแน่น ขาของเขาสอดเข้ามาที่หว่างขาของเธอข้างหนึ่งก่อนจะขยี้ริมฝีปากบางอีกรอบ กายแก่งตรงกลางของเขาใหญ่โตกว่าเดิม มันดันเนินอวบอูมของกายสาวจนเธอสั่นสะท้านด้วยแรงปราถนาเต็มเปลี่ยมจนล้น สองหนุ่มสาวแทบสำลักน้ำรักของกันและกัน เมื่อท่อนเอ็นใหญ่โตของเขามาจ่อใกล้ปากถ้ำของเธอแต่ไม่อาจจะสอดใส่ได้ตามที่ใจปราถนา

หัวใหญ่ๆบานๆสีแดงคล้ำเล็กน้อยเพราะเกิดจากแรงที่เสียดสีตามผ้าเนื้อนุ่มเหล่านี้ ท่อนเอ็นแข็งทื่อดุ๊กดิ๊กกระสับกระส่ายอยู่ในมือเรียวเล็กของเธอ เขาขยับสะโพกแกร่งขึ้นลงช้าๆดวงตาเขาจ้องมองใบหน้าของเธอหวานเยิ้มราวกับได้ตุ๊กตาตัวโปรด ริมฝีปากหนาบดขยี้ริมฝีปากบางในบางครั้ง หญิงสาวนัยตาสั่นไหวระริกจ้องมิงหัวบานสีแดงๆกับท่อนเอ็นที่ใหญ่โตอย่างเสียดาย จนคนตัวโตยิ้มอ่อนออกมาเมื่อสังเกตเห็น*อยากได้หรอ…ที่รัก หื้ม…/เสียงทุ้มเข้มดูอ่อนโยนออดอ้อน เสียงจุมพิตดูดปากดังจ๊วบจาบเป็นระยะ

*ให้ตายเถอะ…แบบนี้เท่ากับฉันสูรเสียพรรมจรรย์ไปแล้วหรือ/เมื่อเสียงในหัวดังขึ้นขวัญก็ได้สติเธอรีบผลัดเขาออกทันที ร่างแกร่งเซถะลาไปนอนอยู่ข้างๆเธอเสียงหอบหายใจแฮกๆ เขาลุกขึ้นนั่งข้างเธอกำลังจะอ้าปากถามว่าเธอเป็นอะไรไป แต่ฉไนยเขาโดนเธอปิดปากเอาไว้แน่น*เจ้าพี่เจ้าคะ…ดึกมากแล้วข้าสมควรกลับได้แล้วมั้ง/ขวัญทำตาหยีออดอ้อนเขาให้ไปส่งที่ตำหนัก เจ้าชายหลิงปู้อี๋จ้องมองท่าทีของว่าทีชายาก็อดอมยิ้มไม่ได้ เขาก้มลงมาจุ๊บที่ริมฝีปากของเธอแรงๆไปหนึ่งที ก่อนจะดีดนิ้วเสียงดัง“เปอะ”…ชั่วพริบตาเสื้อผ้าหน้าผมของทั้งคู่ก็กลับมาเข้าที่อย่างสมบูรณ์แบบทำเอาขวัญอึ้งไป เขาช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มเดินออกไปทันที

และเมื่อเขาเปิดประตูตำหนักออกมา ร่างของบ่าวกำนันสองสามคนที่เกาะอยู่ตรงประตู ก็ถึงกับเซถะลาล้มลงไปกองรวมกันที่พื้นทันที ขวัญตกใจเป็นอย่างมากและอาย เธอรีบถามเจ้าชายหลิงปู้อี๋ทันทีว่าทำไมไม่ดีดนิ้วสั่งแล้วพาเธอหายตัวไปที่ตำหนักเลยล่ะจะได้ไม่มีใครเห็น แต่เขากลับตอบหน้าตาเฉย ว่าเขาต้องการให้มันเป็นแบบนี้ จะหลบๆซ่อนๆไปทำไมในเมื่อเขากับเธอก็เป็นถึงคู่มั่นกันแล้วอย่างแน่นอน เขาไม่สนคำนินทาพวกนั้นหรอก*ให้ตายเถอะ…เขาไม่สนแต่ฉันสนนะยะ!!!/เสียงในหัวหญิงสาวดังกึกก้อง

ที่ตำหนักของสนมชูสี เมื่อพวกบ่าวกำนันกลับมารายงานข่าว เธอก็ถึงกับปรีดแตก *อะไรนะ?…ท่านพี่นะหรอยอมอุ้มมันไปส่งถึงตำหนัก ข้าไม่ยอมๆๆ…/ใบหน้าเกรี่ยวกราดสายตาฟาดงวงฟาดงาใส่พวกบ่าวรับใช้ทันที *เอาเถอะถึงอย่างไรเสีย…อีกไม่นานใบหน้าสวยๆของมัน ก็จะกลายเป็นผีเน่าน่าเกลียดน่ากลัว ดูซิว่าถ้ามันเสียโฉมท่านพี่จะยังรักยังหลงมันอยู่อีกหรือเปล่า แววตามุ่งร้ายวาววาบขึ้นจนนัยตาสีแดงฉานขีดรีบเป็นเส้นแนวตั้งดุจประหนึ่งงูพิษที่จ้องเขมือบเหยื่อ รอยยิ้มร้ายๆถูกแสยะที่มุมปากข้างหนึ่ง

ที่ตำหนักของพระธิดาขวัญกมลฤดี สาวใช้นางกำนันคนสนิทกำลังยกถ้วยน้ำแกงให้พระธิดาของเขาดื่ม ขวัญที่นั่งอยู่บนเตียงยื่นมือมารับแล้วสูดดมกลิ่นอายที่หอมหวานของน้ำแกงฝันหวานในถ้วยหยกสีทองใบนี้ *อื้ม…น้ำแกงฝันหวาน หอมจริงๆ เจ้าได้มาจากที่ไดหรือพี่ช้อย/ขวัญในร่างของพระธิดาจีบปากจีบคอเล็กน้อยเพื่อให้ดูอ่อนโยนไร้เดียงสาขึ้นต่อหน้าของเจ้าชายสุดหล่อ เขายิ้มและจ้องมองที่เธอเหมือนจะบอกเป็นนัยๆว่าดื่มสิจะรออะไรแต่เขามองและนิ่งท่ามกลางความเงียบสนิ้ดสนิด…*แฮร่ๆ…หอมจัง ขอดมอีกหน่อยค่อยดื่มนะ…เจ้าคะ/แต่เสียงในหัวของเธอก็ดังขึ้น*จะบ้าไปแล้ว ใครจะกล้าดื่มวะ ในแกงนี้มันมียาพิษนะเฟ่ย!!!หอกหักนังสนมยู้ยี่นั่นวางยาฉัน!../ใบหน้าครุ่นคิดนิ่งและเงียบจนรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่รู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมาไม่ลดล่ะของทั้งนายทั้งบ่าวที่อยู่ในตำหนัก ดูท่าทุกคนกำลังลุ้นให้ฉันรีบๆดื่มน้ำแกงในถ้วยนี้ซะ ทุกคนจะได้แยกย้ายกันเสียที !!!