เสียงฝีเท้าหนักเดินกึ่งวิ่งมาใกล้ “พระธิดาเพคะ ใยท่านถึงอยู่ในสภาพเยี่ยงนี้เอาได้”
ขวัญหันไปมองเธอฝืนยิ้มมันออกมา“พยุงข้าที ข้าเหนื่อยเหลือเกิน”
“ใครทำท่านแบบนี้ ข้าจะไปบอกองค์ชายสาม”
นางกำนันคนสนิทเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางน้อยอกน้อยใจแทนเจ้านายของตัวเอง
“ไม่เป็นไร…เดี๋ยวข้าจะจัดการแก้แค้นเอง เจ้าห้ามไปบอกองค์ชายเด็ดขาด”เสียงแผ่วเบาย้ำเตือนนางกำนันผู้ซื่อสัตย์
“พระธิดา…ไปท่านหนาวแล้วข้าจะทำน้ำแกงร้อนๆมาให้ท่าน ”บ่าวนางกำนันคนสนิทรีบพยุงนายของตนกลับไปที่ตำหนัก
ช่วงดึกของวันนั้น องค์ชายสามกลับมาถึงหลังจากที่เขาออกไปทำราชกิจแทนพระบิดาที่นอกเมือง แสงสว่างวาบขึ้นแว้บหนึ่งบนเตียงนอนของพระธิดากมลฤดี ร่างบอบบางนอนหันหลังอยู่และเงียบ เมื่อนางกำนันตื่นมาเห็นองค์ชายสามก็รีบพากันออกไปนอนข้างนอกทันที
“หลับแล้วหรือ…ที่รัก อ่า…!!!”น้ำเสียงกระเส่าออดอ้อนดังข้างหูเบาๆ ขวัญนิ่งเงียบสะอื้นในใจ
“พี่…คิดถึงเจ
