สายๆของวัน ขบวนรอรับเสด็จ นางรำหลายสิบตน ยืนเข้าแถวเป็นระเบียบ เหล่านางสนมของแต่ล่ะพระองค์ นั่งริที่พลับพลาของแต่ล่ะองค์ ต่างคนต่างแต่งตัวสวยสดงดงาม กลิ่นหอมคละคลุ้งฟุ้งในอากาศ มีเพลงพิณบรรเลงเบาๆทำให้งานดูรื่นเริงมีชีวิตชีวามาก
พระมเหสี ก็ทรงประทับที่พลับพลาใหญ่ เหล่านางกำนันปรนนิบัติพัดวีกันใหญ่
สนมได๋หล้า มองหาพระชายาเอกขององค์ชายสาม “นี่ข้า…ไม่ได้มองผิดไปหรือ ไม่ยักจะเห็นนังขวัญเลย”
นางกำนันคนสนิทจึงกล่าวเสริม“นางคงกลัว ว่าท่านจะฟ้องพระสวามีให้จัดการกับนาง จึงมิกล้าเสนอหน้ามาเพคะ”
คำพูดป้ายสีของนางกำนันทำเอาสนมได๋หล้าพอใจ หัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะหยิบขนมลูกชุบเข้าปากสีแดงชาติ
สนมต็อกหล้า ก้มกระซิบสนมหรูหยี “พี่หญิง ข้ามิเห็นนังขวัญเลยล่ะเจ้าคะ”
สนมหรูหยีหันไปทอดพระเนตรตามพลับพลาต่างๆ “มันก็จริง แต่ก็ดีจะได้ไม่ต้องมาเรียกร้องความสนใจไปจากท่านพี่ของข้า”
สนมชูสีได้ยินก็เอ่ยขึ้นทันทีด
